30 listopada 2014

Niedzielnik nr 52


Zaledwie tydzień temu spotkałam się z niektórymi z Was w Spodku, a wydaje mi się, że to już dawno temu. Miałam przyjemność uczestniczenia w spotkaniu blogerów, poznałam kilka osób, które znałam tylko z  blogów, nie poznałam całego mnóstwa tych, których blogi może i czytuję, ale nie kojarzę ich autorów. Dziękuję za rozmowy i dobre słowa:-)


W tamtym roku zerkałam nieśmiało, w tym - postanowiłam uczestniczyć. W czym? W Robótce. Do inicjatywy przekonałam jeszcze kilka koleżanek i szykujemy paczkę, która zawierać będzie kilka mniejszych paczuszek pakuneczków i przede wszystkim - świątecznych kartek. Jeśli chcielibyście dołączyć do Robótki - zapraszam TUTAJ, gdzie znajdziecie wszystkie szczegóły.

W poprzednim Niedzielniku pisałam o dwóch brakujących mi do kompletu książkach Jan Karon. Na stoisku antykwarycznym Miejskiej Biblioteki Publicznej w Katowicach kupiłam jedną z brakujących. Została mi już tylko jedna. Gdyby jakiś Mikołaj miał kłopot z prezentem, to oto podpowiedź:


Na razie jednak zdarzyło mi się tak, że na pierwszy plan lekturowy wyforsowała mi się inna książka. Mam nadzieję, że przy wsparciu przyjaciół i dzięki temu, co i jak pisze Regina Brett, poradzę sobie w sytuacji utraty pracy i szybko znajdę taką, która będzie dla mnie nie tylko koniecznym źródłem pieniędzy do opłacania rachunków, ale także źródłem satysfakcji.


Dziś pierwsza niedziela Adwentu. Pamiętajcie o wyzwaniu Znalezione pod choinką :-)

Miłego tygodnia!

28 listopada 2014

Marcin Pałasz. Chciałbym mieć psa, czyli jak wychować człowieka.


Wydane  przez
Wydawnictwo Skrzat

O bożonarodzeniowym Elfie napiszę w przyszłym tygodniu, a dziś pora na książkę, która moim zdaniem jest nie tylko doskonałym elementem marketingowym, ale też rewelacyjnym uzupełnieniem serii książek o adoptowanym psie i jego ludziach.

"Chciałbym mieć psa, czyli jak wychować człowieka" to swoisty poradnik dla tych, którzy o psie marzą lub tych, którym już dane jest cieszenie się obecnością czworonoga. Narratorem opowieści jest Elf; to on wpadł na pomysł, aby podyktować swojemu Dużemu książkę, której celem jest ułatwienie komunikacji między ludźmi i psami. Zdaniem bowiem Elfa, to my mamy kłopot ze zrozumieniem psów i to nas trzeba szkolić i wciąż pouczać; bez psów już dawno zginęlibyśmy marnie.

I tak oto, w konwencji króciutkich historyjek opowiadanych przez psa, poznajemy różne zasady zgodnej, zdrowej koegzystencji ludzko-psiej. Jak spacerować z psem starszym, a jak z młodszym, czy przygarnąć psa ze schroniska, czy kupić w hodowli, czym karmić ukochanego pupila, a czym zdecydowanie nie, na czym wyprowadzać psa i jak często to robić. Jest też rozdział o wyjazdach wakacyjnych, komunikatach nadawanych pozawerbalnie, aktywności psa w zależności od wieku i rasy, a wszystko to przeplatane bezpośrednimi radami Psiej Matki.

Bardzo podoba mi się pomysł wyselekcjonowania porad, które w powieściach o Elfie mogłyby wydawać się zbyt dydaktyczne i wydania ich w jednym tomie w formie mini-opowiadań. Stworzenie kompendium wiedzy o psim zachowaniu i psich potrzebach dopasowane do percepcji młodych czytelników przyniesie, mam nadzieję, dobre skutki w relacjach między dziećmi a psami. I oby tylko z tych dzieci wyrośli ludzie wrażliwi na los zwierząt.

Nieustająco kibicując Marcinowi Pałaszowi zachęcam do lektury.

P.S. Dopiero teraz zauważyłam, że jako autor ilustracji występuje fotolia.pl. Zdumiewające...

26 listopada 2014

Bez zmian, choć...

miesiąc już minął. A może jednak trochę się zmieniło? Na pewno wszyscy jesteśmy starsi o miesiąc :-) 

Piotruś odwiedził weterynarza i w związku z tym kocur jest już kompletnie gotowy do adopcji - zaszczepiony, wykastrowany, z wynikiem FelV-. PanDoktora odwiedziła też Sisulka i to nie zaplanowane czyszczenie paszczy, a na badania krwi. Zrobiło się jej jakoś mniej i bałam się, że operacja może okazać się zbyt dużym wyzwaniem dla jej organizmu. Moje przeczucia okazały się mieć podstawy medyczne - Sisi waży 4,6 kg, ma nieco mniej mięśni niż miała wcześniej, a badanie wykazało - o ile dobrze zrozumiałam - że ma kłopot z przyswajaniem i utrzymywaniem wartości odżywczych pokarmu. Potrzebne są dodatkowe badania, tym razem moczu.

Wojtuś, w towarzystwie Piotrka, rozkwita. Ganiają się przed świtem i popołudniami i mimo, że niby nie zaprzyjaźnili się wyjątkowo mocno, to zdecydowanie widać obszary wspólnych zainteresowań. 

Gusia funkcjonuje w stanie z lekka obrażonym, być może nieco więcej niż zazwyczaj. Od kilku dni nie przychodzi do kuchni na poranne jedzenie, ale na szczęście wieczorami jest zawsze. O, własnie - to jest nowość. Po porannym spacerze, kiedy karmię psa, zapraszam na śniadanie także koty. Wrzucam im do misek małą puszkę bardzo dobrej mięsnej karmy, a na parapecie - poza psim zasięgiem - zostawiam suche w miseczce. Musi im to wystarczyć do mojego powrotu z pracy.

Najciekawsza jest obserwacja relacji - wciąż się rozwijających in plus - między Piotrkiem i Sarą. Psica jest jedynym zwierzęciem w domu, które podporządkowuje się rudemu terroryście. Owszem gania go, podejmuje próby przepędzenia go z moich kolan, czy w ogóle z mojego otoczenia, ale on - tez jako jedyny - nie prycha na nią, nie ucieka, nie wysuwa pazurów i nie fuka obrażony. Co więcej - dziś zauważyłam, że Piotrek robi do Sary baranki i ociera się o nią. Nie wiem, która z nas miała bardziej zdumioną minę ;-)

Nusia bywa chwilami zazdrosna o uwagę Wojtka - przytrzymuje go wówczas i pucuje mu łepetynkę oczekując wzajemności. Burczy, układa się na moich rzeczach, dopomina się uwagi, a ja już zaczynam się cieszyć na dni wolne w grudniu - będzie czas na głaskanie, przytulanie i wspólne lenistwo:-)

P.S. Ludzi chętnych do zaadoptowania Piotrka proszę o kontakt :-)

Ramona Bădescu, Benjamin Chaud. Pomelo i kolory.


Wydane przez
Wydawnictwo Zakamarki

Zastanawialiście się kiedyś jakimi widzimy kolory? Czy mnie i koleżance siedzącej obok, słowo "żółty" przywołuje ten sam obraz? A niebieski? Co widzicie, kiedy słyszycie "niebieski"?

Nieco tym tropem, tropem różnorodności w postrzeganiu, wiedzie czytelnika, młodszego i starszego, Autorka jednej z książeczek o Pomelo, uroczym słoniku. Omawiając biel, żółć, pomarańcz, czerwień, róż, brąz, zieleń, czerń, błękit, szarość i fiolet Pomelo posiłkuje się określeniami, które - nam wychowanym w pewnym, wspólnym terytorialnie kręgu kulturowym - nie zawsze przyszłyby na myśl jako pierwsze [a czasami nie przyszłyby wcale;-)]

Bo jak domyślić się różu sałaty, jeśli tylko by chciała być różową? Albo żółtości, która kiedyś będzie dmuchawcem? Czy też nieruchomej zieleni sosen w lesie?

Niby proste, niby dla dzieci 3+, ale wiecie jaka frajda? Polecam:-)

25 listopada 2014

Jamie Oliver. Gotuj sprytnie jak Jamie.

Wydane przez
Wydawnictwo Insignis

To, co teraz napiszę, zabrzmi niewiarygodnie w kontekście popularności Jamie'go Oliver'a, ale to moje pierwsze spotkanie z tym znanym szerokiej, międzynarodowej publiczności brytyjskim kucharzem. Owszem, wiedziałam, że ktoś taki jest, ale ani nie miałam okazji oglądać jego programów, ani też zapoznać się z jego książkami. Dotychczas nie miałam.

"Gotuj sprytnie jak Jamie" jest mi bliska z powodu jednej z idei przyświecającej tej książce, czyli "marnuj mniej". O ile w mojej kuchni raczej nie ma szans na zmarnowanie czegokolwiek, to mam świadomość jak dużym problemem jest wyrzucanie żywności. No, ale pora wrócić do książki:-)

Przepisy w niej zgromadzone podzielone zostały na kategorie według głównego składnika potrawy.Czyli albo warzywa albo ryby, albo wołowina, czy inne rodzaje mięs. Wokół najważniejszego elementu posiłku zgromadzone jest mnóstwo dodatków, a sam przepis zaprasza do wypróbowania nie zawsze oczywistych połączeń, czy rozwiązań kulinarnych.

Urzekł mnie w tej książce początek; Jamie pokazuje czytelnikom zawartość swojej lodówki i spiżarki i objaśnia dlaczego tu lub tu znajdują się konkretne produkty. Pomiędzy kolejnymi przepisami namawia do tego, by poznać dostawców żywności, która kupujemy ( w myśl realizacji zasady "kupuj mądrze") oraz zachęca, podsuwając różne pomysły, jak gotować, by nie wyrzucać jedzenia. Na końcu książki zostały zamieszczone zdjęcia-miniaturki zaproponowanych potraw wraz z szacunkowym wyliczeniem ich kaloryczności, a także zawartości w nich cukrów, węglowodanów, itp., co też wydaje mi się nowatorskim rozwiązaniem.

Z "Gotuj sprytnie jak Jamie" wyłania się człowiek z pasją i Darem. Od niego z pewnością nie usłyszałabym, że będąc weganką jestem utrapieniem kucharzy, jak dane mi to było niegdyś usłyszeć ;-)

P.S. Istnieje jakaś wegetariańsko-wegańska książka autorstwa Jamie'go Oliver'a?

11 listopada 2014

Siódme urodziny


Poświętujecie ze mną? Blogowa droga ostatnio stała się nieco trudniejsza niż wcześniej, ale wciąż o Was pamiętam. I cieszę się, że tu zaglądacie - postaram się dać Wam powody do częstszych odwiedzin.

10 listopada 2014

Robert "Litza" Friedrich, Adam Szustak OP. Wilki dwa.

Wydane przez
Wydawnictwo Znak

Dużo ostatnio czytam. W moje ręce trafiają książki lepsze i gorsze, książki, które są ze mną tylko, gdy je czytam i takie, które pozostają we mnie jeszcze długo po zakończonej lekturze. Książki, których treści nie traktuje osobiście i takie, których słowa są tak bardzo dla mnie, że aż trudno w to uwierzyć.

"Dwa wilki" należą do książek zdecydowanie wywodzących się na czoło wszelkich klasyfikacji. Choć chwilami mam wrażenie, że ta książka nie podlega klasyfikacjom, bo przecież ona jest napisana specjalnie dla mnie:-)

Zapewne znacie to uczucie - przeczytane słowa trafiają prosto w Wasze myśli, wychodzą na wprost Waszym potrzeby, doskonale odzwierciedlają Wasze emocje, rozwiewają obawy, odpowiadają na pytania, których nawet nie zadajecie, bo boicie się, że nie znajdziecie odpowiedzi. Jeśli jednak nie znacie tego uczucia spróbujcie sięgnąć po "Wilki dwa".

Trudno mi się pisze o tej książce, ale tylko dla jednego powodu - zbyt osobista to dla mnie lektura, bym mogła uzewnętrznić swoje wszelkie związane z nią przemyślenia. Bo też ta książka jak mało która prowokuje do zastanowienia się nad sobą, słowa jakie w niej przeczytałam zakiełkowały, rozrastają się, wypływają co i rusz na wierzch, by uderzyć mnie swoją mocą, prawdziwością i prostotą.

"Wilki dwa" wrzuciłam do podróżnej torby. Zanim dojechałam na miejsce przeczytałam już całą książkę i bez zastanowienia zaczęłam ponowna lekturę. Czytałam ja do porannej kawy w kawiarni, czekając na spotkanie, przycupnąwszy gdzieś na peronie w oczekiwaniu na pociąg. Czytałam i kreśliłam, dopisywałam swoje myśli, stawiałam znaki zapytania, wchodziłam w dialog z Autorami, a może nawet bardziej - z ich przekonaniami.

Uwierzyłam Litzy i ojcu Adamowi. Uwierzyłam w to, co mówią/piszą. Wybrzmieli mi w "Dwóch wilkach" prawdziwie i skłonili do tego, by na nowo o sobie pomyśleć.

Czego i Wam życzę...

P.S. Stacja7.

09 listopada 2014

Niedzielnik nr 51


Wraz z nadejściem chłodniejszych dni zaczynam gromadzić zapasy. Oczywiście, zapasy książkowe. W tym roku jednak, w odróżnieniu od lat poprzednich kiedy to szukałam nowych, grubaśnych książek mających uprzyjemnić mi długie jesienno-zimowe wieczory, moje oczy przeczesują półki w poszukiwaniu wypróbowanych Przyjaciół.

Niewątpliwie do takichże Przyjaciół zaliczyć mogę Melchiora Wańkowicza. Jak widzicie na zdjęciu, mój zbiór jego książek jest dość fragmentaryczny; od czasu do czasu trafiają mi w ręce kolejne tomy za niewielkie pieniądze, gdzieś na kiermaszach, a ja przekonana, że właśnie na mnie czekały przytulam je i wstawiam we właściwe miejsce domowego księgozbioru. I choć lubię każdą z nich, każdą za co innego, to chyba najpiękniejsza jest dla mnie trylogia opisująca wędrówkę Państwa Wańkowiczów przez Amerykę. Piękna nie tylko ze względów poznawczych, ale i dla tego, co pozornie nieuchwytne, dla Nich, którzy razem wędrowali.


Z mazurskich tropów Smętka przeskakuję w poszukiwaniu ciepła i serdeczności do Botswany. Jestem nieustającą piewczynią Mmy Ramotswe, jej patriotyzmu, tradycyjnego postrzegania świata i nie mniej tradycyjnej budowy ciała. I choć lubię także serie edynburskie Alexandra McCalla Smitha, to jednak większa część mojego serca przylgnęła do kobiet z Agencji Detektywistycznej.


Gdy odczuwam potrzebę sympatycznej autoironii sięgam po Fannie Flagg, a szczególnie po "Nie mogę się doczekać...". Klimat amerykańskich miasteczek, który być może niewiele ma już wspólnego z rzeczywistością, urzeka i pozwala nabrać przekonania, że wszystko będzie dobrze, po najciemniejszej nocy wstanie dzień, a po najbardziej ponurej zimie, nastanie przepiękna wiosna.


Kiedy w ubiegłym roku, po raz pierwszy, sięgnęłam po książki Jan Karon, ucieszyłam się, że mimo wielu lat czytania wciąż dane jest mi trafiać na takie perełki. Oczywiście, nie trafiłam na nie przypadkiem - polecała je Padma:-) Jak widzicie, do kompletu książek wydanych w Polsce brakuje mi dwóch; ale nie spieszę się, przeszukuję bazarki, stragany, aukcje wierząc, że któregoś dnia trafię na brakujące tomu w cenach przyjaźniejszych niż te okładkowe. Zdecydowanie wiem, że ponowna lektura powieści Jan Karon uprzyjemni mi tegoroczną jesień i zimę.


Na poniższym zdjęciu widzicie książki, które niewiele mają ze sobą wspólnego oprócz tego, że służą jako "wspieracze". "Bóg nigdy nie mruga" Reginy Brett czeka na mnie w punkcie odbioru książek, jej najnowsza książka już do mnie wędruje, a "Jestem cudem" stoi na półce. Zamierzam przeczytać je wszystkie w kolejności pisania, nasycić się nimi i spodziewam się, że ich lektura da mi wiele do myślenia.

"Tajemna historia" to powieść, którą zachwyciłam się ponad 10 lat temu. Tej zimy zamierzam sprawdzić, czy dalej mnie zachwyca:-)

Anne Fadiman nie trzeba przedstawiać żadnemu molowi książkowemu. Mało kto pisze o książkach, fisiu na punkcie książek tak uroczo i przekonująco jak ona. Może dzięki ponownej lekturze zrozumiem, czemu z niektórymi książkami wciąż nie mogę się rozstać?;-)


Do moich prywatnych hitów wszechczasów należą powieści Noaha Gordona, a szczególnie cykl rozpoczynający się niedawno zekranizowanym "Medicusem". Zarówno pierwsza powieść, jak i "Szaman" oraz "Spadkobierczyni Medicusa" towarzyszą mi od czasów licealnych i nie wyobrażam sobie zimy spędzonej bez nich. To po prostu nie byłoby możliwe. 


Chmielewska, Musierowicz, Montgomery, czy Lofting to pisarze, po których książki mogę sięgać zawsze. To żelazny zapas, ostatnia kromka chleba, czy jak wolą ci z dobrze zaopatrzoną apteczką - wciąż odnawialna porcja witaminy C chroniącej przed przeziębieniami. Po powieści tych czworga pisarzy sięgam, gdy nie mam czasu na wciągającą książkę, gdy jestem zbyt rozedrgana, by czytać coś innego na czym trzeba by się skupić, gdy poszukuję wspomnień z dawnych lat, gdy potrzebuję się pośmiać, choćby na siłę, bo przyzwyczajenie każe mi wybuchnąć śmiechem na wyobrażenie Lesia trującego kadrową rozmrożonymi lodami, gdy potrzebuję się wzruszyć egzaltacją rudej, piegowatej dziewczynki, która nagle na Zielonym Wzgórzu znalazła Dom.Te książki są jak parasol, na każdą pogodę.

 
To moje zapasy na zimę. Jakie są Wasze?