Przejdź do głównej zawartości

Tak lubi Gusia

Obraz
Autor:
Gusia bardzo lubi leżeć brzuchem do góry. Nawet, gdy zastanawiają się z Sisi, czy może by się tak pobić, to Gusia leży ukazująć ciapki.





A ostatnio polubiła tunel. Długo go omijała, traktowała nieufnie, a od kilku dni chętnie w nim sypia i nie boi się juz przez niego przebiegać podczas gonitw wszelkich.




Etykiety:

Komentarze

mrouh pisze…
Ma rację, jest się czym chwalić, ciapki lepsze, niż taki kolczyk w pępku na ten przykład:-)
niedziela, sierpnia 30, 2009
milena pisze…
hiii błogostan :)ale te oczęta mają coś w sobie niepokojącego , może to tunel tak działa :)
niedziela, sierpnia 30, 2009
kociokwik pisze…
Mrouh,
oczywiście:)

Milleno,
od dwóch dni Gusia porusza się ścieżką: moje kolana, tunel, moje kolana, tunel, miski;)
niedziela, sierpnia 30, 2009
abigail pisze…
a ciapki ma rzeczywiście gusiaste ...!, że się tak filozoficznie... ;).
poniedziałek, sierpnia 31, 2009
kociokwik pisze…
Abigail,
:)
Twój Mały kot uciekający jest przeuroczy:)
poniedziałek, sierpnia 31, 2009
kociarstwo pisze…
Tunel bardzo sie przydaje podczas harców - mozna atakowac z tunelu, przebiegac przez tunel podczas ucieczki, wbiegac itd. No i pospac tez mozna.
poniedziałek, sierpnia 31, 2009
agulha pisze…
Brzuszek ciapaty ma nieodparty urok. Moja rzadko pokazuje, a już w ogóle nie pozwala sie miziać po brzuszku; teren zakazany i już. Ale swoją drogą podziwiam Was, że tak oswoiliście tę z początku nieufną koteczkę. Bo wystawianie brzuszka to okazanie najwyższego kociego zaufania, czyż nie?
środa, września 02, 2009
kociokwik pisze…
Agulha,
skasowałam przez przypadek komentarz - Z. często wspomina pierwszy dzień Gusi u nas i to, że zrobiła mu w palcu cztery dziury. Dziś już jest zupełnie inna niż tamtego dnia.
wtorek, lutego 23, 2010
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Autor:
Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...
7 komentarzy
Czytaj dalej »

30 dni z książkami (1)

Autor:
( źródło zdjęcia ) Tak oto przetłumaczyłam na własny użytek wyzwanie znalezione na facebooku . Nie wiem, czy owe trzydzieści dni należy traktować literalnie, jako miesiąc (i skutkiem czego powinnam pisać w ramach tego wyzwania od wczoraj), czy mogę sobie pozwolić na pewną dowolność i zacząć od dziś. Myślę jednak, że trzymanie się czegokolwiek poza listą książek na każdy dzień jest w tym wypadku nieobowiązkowe. Dzień 1 - ulubiona książka Pytania nie są łatwe i odpowiedź na nie stanowi dla mnie spore wyzwanie. Już pierwsze zmusza do prześwietlenia wszystkich życiowych wyborów książkowych i wyłonienia spośród tego, co kiedykolwiek czytałam książkę ulubioną. Analizując moje spotkania z książkami uświadomiłam sobie, że nie mam ulubionej powieści, książki popularnonaukowej, poezji, relacji podróżniczej, czy bajki dla dzieci. Jest wiele takich, które lubię; czasami tworzą serię, czasami są odrębnymi powieściami, ale wiąże je postać autora, którego cenię. Są też i takie, które poprawiają m...
51 komentarzy
Czytaj dalej »

Marzec nie mógł się zacząć niczym innym (wygrywajka)

Autor:
Marzec na moim blogu zaczyna się książką o kobiecie. Silnej, odważnie stawiającej czoła przeciwnościom, o niebanalnej urodzie, nie mniej niebanalnym poczuciu humoru oraz interesującym życiu zawodowym. Mowa o Mma Ramotswe, bohaterce książek Alexandra McCalla Smitha. Czytający mnie od dłuższego czasu wiedzą, że bardzo lubię tego Autora (dałam temu wyraz także w gościnnej wizycie u Padmy , której serdecznie dziękuję za zaproszenie). Tak się jednak składało, że nigdy nie miałam własnego cyklu książek o pani detektyw z Botswany. Wyobraźcie sobie zatem moją radość, gdy dostrzegłam, że w jednej z sieciowych księgarni można kupić kolejne części za bardzo przyzwoitą cenę. Od razu zamówiłam egzemplarz z myślą o Was, gdyż zamierzam osoby jeszcze nie przekonane do twórczości Alexsandra McCalla Smitha zachęcać do sięgnięcia po jego powieści. Na zachętę link do filmu zrealizowanego na podstawie książki i kilka cytatów: Bóg był tutaj wcześniej od misjonarzy. Nazywaliśmy Go wtedy inaczej i...
45 komentarzy
Czytaj dalej »