Przejdź do głównej zawartości

Posty

Władysław Broniewski. Dla dzieci.

Wydane przez Wydawnictwo Zysk i S-ka Kiedy widzę ilustrację Bohdana Butenki niemalże od razu czuję zapach gumy Donald i słyszę głos czytającej mi mamy. Z tym większą przyjemnością i rozrzewnieniem wzięłam do ręki wznowienie książki W. Broniewskiego "Dla dzieci" z ilustracjami wspomnianego Butenki. Dziś powiedzenie, że lubi się poezję Broniewskiego może być ryzykowne. Bo sprzedawczyk i komunista, a w dodatku alkoholik. Ale powiedzcie sami - kto jak nie on doskonale wyczuwał rytm naszego języka? Czyich wierszy w szkole uczyło się nam najłatwiej? Kto umiał pisać tak pięknie po polsku, że aż chciałoby się umieć tak mówić? Myślę, że popularność jego poezji w "tamtych czasach" być może wynikała z tego, że jest ona niezwykle codzienna, a przy tym porywająco poetycka. Czytam jego wiersze i wciąż się zastanawiam jak on to robił, że rymował bez przerwy, ale te rymy nie brzmią ani żenująco, ani nudno! Tomik rozpoczyna wiersz "Na urodziny wnuczki" - cóż za porówna...

Mój dzień w książkach (podpatrzone u Lirael)

Jak wyglądałaby opowieść o naszym dniu, gdybyśmy przywołali w niej czytane przez nas książki?Spróbujcie do poniższego tekstu wstawić tytułu książek przeczytanych przez Was w tym roku.  Zabawę podsumowującą kończący się rok i tekst do uzupełnienia kopiuję od Lirael : Mój dzień w książkach Zaczęłam dzień (z) _____. W drodze do pracy zobaczyłam _____ i przeszłam obok _____, żeby uniknąć _____ , ale oczywiście zatrzymałam się przy _____. W biurze szef powiedział: _____. i zlecił mi zbadanie _____. W czasie obiadu z _____ zauważyłam _____ pod _____ . Potem wróciłam do swojego biurka _____. Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____ ponieważ mam _____. Przygotowując się do snu, wzięłam _____ i uczyłam się _____, zanim powiedziałam dobranoc _____ . Moja opowieść wygląda tak: Zaczęłam dzień od Kawy z kardamonem .  W drodze do pracy zobaczyłam Niebieski autobus   i przeszłam obok Baru McCarthy'ego , żeby uniknąć Żołnierzy grzechu , ale oczywiście z...

Sonia Raduńska. Solo.

Wydane przez Wydawnictwo Dobra Literatura To moje pierwsze spotkanie z prozą tworzona przez Sonię Raduńską. Pierwsze i na tyle interesujące, by pokusić się o sięgnięcie po inne książki autorki. "Solo" to zapiski przypominające pamiętnik. Narratorka, pozornie tożsama z autorką, komentuje rzeczywistość, dzieli się przemyśleniami, notuje to, co istotne, a czyni to przez lat kilka. Ów pamiętnik pozwala czytelnikowi spojrzeć na lata minione i mijające z punktu widzenia kobiety świadomej swej kobiecości, kobiety niosącej pomoc innym, kobiety - z racji swojego zawodu, przenikliwości, osobowości - wrażliwszej na świat niż inni ludzie. Zaglądanie w prywatne zapiski (nawet jeśli przebrały formę książki) przypomina rozmowę. Wymianę słów, do której dzięki pisanej wersji, łatwo jest powrócić, sięgnąć po tekst, który czytany dziś jest interesujący, czytany jutro może okazać się kluczowy. Odnalazłam w "Solo" swoje myśli, ale też myśli zupełnie mi obce i takie, o których istni...

Wiem, że to może być nudne...

ale nie mogę się oprzeć:-)

Namiot

Co jakiś czas ukrywamy kocie zabawki, by za miesiąc, dwa wyjąć je ze schowka i dać kotom. Podobnie zrobiliśmy z namiotem. Gdy wrócił do kociego użytkowania najbardziej doceniły go Nusia i Lusia. Na zmianę bawią się w chowanego, w pozorowaną walkę przez ścianki namiotu i czynią to tak gwałtownie, że z sypialni, gdzie namiot stoi, wypychają go do przedpokoju. Zabawa jest przednia i trwa czasami około dwóch godzin. MałaKot po szczepieniu zdrowa jak tur i rozbrykana jak na małego kota przystało. Wczoraj z rozpędu wskoczyła na bocianie gniazdo i przez chwilę zatrzymała się zdumiona tym, że stoi na warczącej gniewnie Gusi. Poza tym zdarza się jej przebywać w bliskości Sisi, a Sisi zdarza się wylizać łepetynę Lusi. Pora już chyba rozglądać się za choinką. Obiecuję fotorelację z bliskich spotkań kotów z drzewkiem:-)

1,75 kg

Tyle waży Lusia, zwana Karolcią. Koteczka została obejrzana przez pana doktora, zważona, zaszczepiona. A jak wychodziliśmy to spotkaliśmy czekającego na poczekalni owczarka kaukaskiego. Różnica wielkościowa między nim, a Małą Kot była porażająca:-)

Benjamin Mee. Kupiliśmy ZOO.

Wydane przez Wydawnictwo W.A.B. Książka, podczas czytania której oderwałam się od rzeczywistości. Książka, której czytanie zajęło mi nieco ponad trzy godziny. Książka, po zamknięciu której czułam niedosyt. Benjamin Mee z żoną i dwojgiem dzieci wyjeżdża z Anglii do Francji i tam żyją w cudownie leniwym klimacie kojarzonym powszechnie z francuską prowincją. Gdy już wydaje się, że to jest dobre miejsce dla rodziny dziennikarza w poczcie od siostry mężczyzna znajduje ulotkę zoo w Dartmoor z dopiskiem "Coś dla Ciebie". Benjamin Mee wraz z żoną, rodzeństwem i mamą wybierają się do Anglii, odwiedzają Dartmoor i zaczynają się starać o to, by kupić podupadający ogród zoologiczny, by zoo stało się ich domem i miejscem pracy. Nigdy nie pomyślałabym na jak wiele rzeczy trzeba zwrócić uwagę, by zadbać o uruchomienie ogrodu zoologicznego. Przede wszystkim - jak wiele pieniędzy należy mieć, żeby przywrócić ogród do świetności. O ile, pozornie drobnych rzeczy, trzeba zadbać, by uzyskać ...