Janeczka, Pawełek i Chaber - Joanna Chmielewska

W miniony piątek, pod wyjątkowo długim i męczącym tygodniu, stojąc przed regałami popadłam w przygnębienie. Uświadomiłam sobie, że nie jestem w stanie czytać, że odrzuca mnie od kolejnych tytułów i co gorsza - przy owym wstręcie - odczuwam jednocześnie wielką chęć czytania niosącego odprężenie. Pomyślałam, nieco pod wpływem ostatnich Bazylowych tekstów, że Chmielewska jest dobra na wszystko i z pewnością zaradzi także na moją niemoc. Wahałam się jeszcze przez chwilę między autobiografią, a przygodami Janeczki i Pawełka, ale ostatecznie zwyciężyło sympatyczne rodzeństwo z równie sympatycznym psem.

Wielkie brawa należą się Joannie Chmielewskiej za to, że stworzyła dzieciom Państwa Chabrowiczów świat niemalże nie obciążony szalejącym PRL-em. Owszem, w "Skarbach" najwyraźniej widać pewne odniesienia do panującego ustroju, ale już perypetie remontowe z "Nawiedzonego domu" jako żywo przypominają szaleństwo jakiego współcześnie może  doznać ktoś, kto porywa się na remont choćby działkowej altany. Owszem nie ma komórek, komputerów i nowoczesnych technologii, ale za to dzieci wiedzą jak się zachować w towarzystwie, mają doskonale opracowane wytrychy, są przeraźliwie przedsiębiorcze i ruchliwe, no i maja pasje. Lubią zwierzęta, znają się na znaczkach, wiedzą jak współpracować z psem i jako wyjątkowo bystre dzieciaki doskonale czują, czym mogą zasłużyć się u rodziców.

Chyba najmniej z czterech powyższych książek (niemoc czytelnicza minęła jak ręką odjął; w sobotni wieczór kończyłam lekturę ostatniej książki) lubię "2/3 sukcesu". Może tematyka jest nieco mniej fascynująca? Może w poprzednich znajdowałam to co lubię, za czym tęsknię, co znam?

Jeśli jeszcze nie znacie Janeczki, Pawełka i Chabra - poświęćcie nieco czasu, by ich poznać. Warto:-)

P.S. Przypomniałam sobie właśnie, że jest jeszcze jedna książka o Janeczce i Pawełku, "Wszelki wypadek". Jako, że zapał czytelniczy mi wrócił, pewnie przeczytam ją jeszcze dziś lub jutro w drodze do i z pracy.