Jakub Porada. Chłopaki w sofixach.

Wydane przez

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Po tym, jak przeczytałam dobre recenzje książki Jakuba Porady, miałam wobec niej duże oczekiwania. Jak się okazało w trakcie lektury - zbyt duże.

Jeśli wierzyć informacjom rozsianym w Internecie Autor urodził się w 1969 roku. W stopce zamieszczonej na okładce dodano mu sześć lat, pisząc, że urodził się w 1963 roku. Przeczytawszy rekomendację Grzegorza Miecugowa, który pisze, że dzięki tej książce miał okazję poznać Poradę innego niż znanego sobie dotychczas, z zainteresowaniem zaczęłam lekturę.

Historia opowiadana przez Autora zabiera nas na jedno z kieleckich blokowisk. Obserwujemy codzienność młodych mężczyzn, która to codzienność głownie polega na tym, by wypić maksymalnie dużo alkoholu za minimalnie małe pieniądze. A to pijają za pieniądze Marynarza, a to szukają innych, często mocno podejrzanych okazji. Ich życie kręci się wokół wódki, czasami pojawia się temat dziewczyn i - co interesujące - telewizji.

Narrator snuje opowieść o swoich sympatiach i antypatiach telewizyjnych. Wspomina Tele-Echo, Sprawę dla reportera, bajki dla dzieci, w tym Makową Panienkę i Wuzzle. I tu, w tej części książki, nieco zahamowałam. Zakładam, że Autor urodził się w 1969 roku. W chwili, w której rozpoczęła się emisja Wuzzli bohater miał lat dziewiętnaści. Gdy kończono wyświetlanie Tele-Echa - dwanaście. Nie znalazłam informacji o tym, kiedy zaprzestano emisji Makowej Panienki, więc trudno mi powiedzieć do którego roku życia Porada gustował w bajce o motylu Emmanuelu. Jeśli przyjąć, że Sprawa dla reportera jest emitowana od połowy lat osiemdziesiątych, to bohater zaczął oglądać program w wieku około 15-16 lat. Ta chaotyczna wyliczanka w pełni oddaje ów specyficzny zapis opowieści o fascynacjach telewizyjnych bohatera.

O ile byłam w stanie znieść wynaturzenia narratora związane z alkoholowymi przygodami (choć przyznam, mam coraz mniejszą tolerancję dla takich opowieści; tak w życiu, jak i w literaturze), to opowieści dotyczące tego, co dziewiętnastolatkowi może podobać się w Wuzzlach i Makowej Panience sprawiły, że straciłam chęć do lektury.

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Czytaj dalej »

30 dni z książkami (1)

( źródło zdjęcia ) Tak oto przetłumaczyłam na własny użytek wyzwanie znalezione na facebooku . Nie wiem, czy owe trzydzieści dni należy traktować literalnie, jako miesiąc (i skutkiem czego powinnam pisać w ramach tego wyzwania od wczoraj), czy mogę sobie pozwolić na pewną dowolność i zacząć od dziś. Myślę jednak, że trzymanie się czegokolwiek poza listą książek na każdy dzień jest w tym wypadku nieobowiązkowe. Dzień 1 - ulubiona książka Pytania nie są łatwe i odpowiedź na nie stanowi dla mnie spore wyzwanie. Już pierwsze zmusza do prześwietlenia wszystkich życiowych wyborów książkowych i wyłonienia spośród tego, co kiedykolwiek czytałam książkę ulubioną. Analizując moje spotkania z książkami uświadomiłam sobie, że nie mam ulubionej powieści, książki popularnonaukowej, poezji, relacji podróżniczej, czy bajki dla dzieci. Jest wiele takich, które lubię; czasami tworzą serię, czasami są odrębnymi powieściami, ale wiąże je postać autora, którego cenię. Są też i takie, które poprawiają m...

Czytaj dalej »

Marzec nie mógł się zacząć niczym innym (wygrywajka)

Marzec na moim blogu zaczyna się książką o kobiecie. Silnej, odważnie stawiającej czoła przeciwnościom, o niebanalnej urodzie, nie mniej niebanalnym poczuciu humoru oraz interesującym życiu zawodowym. Mowa o Mma Ramotswe, bohaterce książek Alexandra McCalla Smitha. Czytający mnie od dłuższego czasu wiedzą, że bardzo lubię tego Autora (dałam temu wyraz także w gościnnej wizycie u Padmy , której serdecznie dziękuję za zaproszenie). Tak się jednak składało, że nigdy nie miałam własnego cyklu książek o pani detektyw z Botswany. Wyobraźcie sobie zatem moją radość, gdy dostrzegłam, że w jednej z sieciowych księgarni można kupić kolejne części za bardzo przyzwoitą cenę. Od razu zamówiłam egzemplarz z myślą o Was, gdyż zamierzam osoby jeszcze nie przekonane do twórczości Alexsandra McCalla Smitha zachęcać do sięgnięcia po jego powieści. Na zachętę link do filmu zrealizowanego na podstawie książki i kilka cytatów: Bóg był tutaj wcześniej od misjonarzy. Nazywaliśmy Go wtedy inaczej i...

Czytaj dalej »

Prowincjonalna nauczycielka

Szukaj na tym blogu