Przejdź do głównej zawartości

Aleksander Nawarecki. Lajerman.

Obraz
Autor:

Wydane przez
Wydawnictwo słowo/obraz terytoria

Przyjemność, jaką dała mi lektura książki Aleksandra Nawareckiego, sprawiła, że miniony tydzień odliczałam tylko chwilami spotkań z książką. 

Wspomnienia Autora przybrały formę esejów, które zabierają czytelnika w podróż do Śląska sprzed lat. Słowa jakimi posługuje się Profesor Nawarecki onieśmielają, powodują zachwyt i jakoś dziwną niezborność myśli i palców, które owe myśli powinny wystukać na klawiaturze.

Kiedy jesienią ubiegłego roku "Lajerman" otrzymał nagrodę "Śląskiego Wawrzynu Literackiego" zainteresowałam się nieznaną mi opowieścią.  Nie dało się wówczas wypożyczyć tej książki, z kupieniem też był kłopot. Kiedy niedawno znalazłam "Lajermana" stojącego skromnie na półce z nowościami poczułam, że czasami Ktoś wybiera nam czas na lektury.

Aleksander Nawarecki opowiada o swoim dzieciństwie w rodzinie lwowsko-śląskiej, doskonale wyławia z przeszłości owe różnice między matczynym i ojcowskim postrzeganiem świata, między babcinymi słowami i historiami. 

"Lajerman" sprawił, że Katowice nabrały nimbu wielkości, która przysłonięta stereotypami, wciąż musi przebijać się do świadomości tych, którzy miasto postrzegają przez pryzmat peerelowskich zaszłości.

Poniżej placu, na skrzyżowaniu z ulicą Batorego mieści się piekarnia, przed którą w czasach szkolnych co sobota wystawałem w ogromnej kolejce po chleb, ramię ramię z Wojciechem Kilarem. [s. 74]

Zdań, które tak jak to łapią za serce, jest w tej książce więcej. Dużo więcej...
Etykiety:

Komentarze

Paula pisze…
Ponieważ sama ze Śląskiem nie mam zupełnie nic wspólnego, moje pytanie jest bardzo pragmatyczne: czy ta książka zainteresuje kogoś takiego jak ja? Bo Twój nią zachwyt mi się udziela:P
poniedziałek, marca 05, 2012
naczynie gliniane pisze…
Och, Profesor Nawarecki...... wobrażam sobie, jak wspaniała to książka:)
A czytałaś "Nagrobek ciotki Cili"?
poniedziałek, marca 05, 2012
Monika Badowska pisze…
Paulo,
zainteresuje:-) Mam taką nadzieję:-)
poniedziałek, marca 05, 2012
Monika Badowska pisze…
Naczynie_gliniane,
:-) Niestety, nie i w dodatku nie ma jej w mojej bibliotece.
poniedziałek, marca 05, 2012
Patrycja pisze…
Nie spotkałam się jeszcze, ale z chęcią poznam :)
poniedziałek, marca 05, 2012
Scathach pisze…
Książkę mam na półce no i... to jest profesor Nawarecki - musiało być rewelacyjnie. Śląski Wawrzyn otrzymany nie za darmo:)
poniedziałek, marca 05, 2012
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Autor:
Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...
7 komentarzy
Czytaj dalej »

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Autor:
Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...
12 komentarzy
Czytaj dalej »

William P. Young. Chata.

Autor:
Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...
38 komentarzy
Czytaj dalej »