Przejdź do głównej zawartości

Książki o książkach

Znalazłam parę książek o książkach. Lubicie? Znacie inne?

“Imię róży” Umberto Eco
“Klub Dumas” Arturo Perez-Reverte
“Dom z papieru” Carlos Maria Dominguez
“Ex libris” Anne Fadiman
“Cień wiatru” Carlos Ruiz Zafon
“Porządek alfabetyczny” Juan Jose Millas
“Auto da fe” Elias Canetti
“Trzynasta opowieść” Diane Setterfield
“Miasto śniących książek” Walter Moers
“Kyś” Tatiana Tołstoj
“Klub Dantego” Matthew Pearl
“Jaskinia Filozofów” Jose Carlos Somoza
“Atramentowe serce” i “Atramentowa krew” Cornelia Funke
“Księga rzeczy utraconych” John Connolly
“Księgarz z Kabulu” Asne Seierstad
“Komedia książki” Istvan Rath-Vegh
“Moja historia czytania” Alberto Manguel
"Powieść" James Michener

Komentarze

Anonimowy pisze…
Fajnie że zrobiłaś taki post, bo pamiętam ze swego czasu szuałam książek o książkach.
Znam z tąd:
Dom z papieru” Carlos Maria Dominguez

Ex libris” Anne Fadiman
Trzynasta opowieść” Diane Setterfield
pozostałych nie czytałam ale są w kręgu moich zainteresowań.
Monika Badowska pisze…
Ja też nie wszystkie czytałam, ale koło komputera wisi już lista tych do wypożyczenia;)
Anonimowy pisze…
Dziękuję za to zestawienie, ostatnio myślałam o tym, czytając w dzienniku recenzję nowej książki Pamuka- będzie o książce :)- gdzie autor nazwał książki o książkach nadętą literaturą. Chyba nie wie, co to pasja ;)
Anonimowy pisze…
Ja czytałem z tego ostatnio Cien wiatru... i musze powiedzieć, że jak dla mnie kompletna porażka
Monika Badowska pisze…
Cóż... ja po rewelacyjnych recenzjach spodziewałam się czegoś innego. Początek mi się spodobał, a później już doczytałam, żeby mieć własne, na temat tej książki, zdanie.
Anonimowy pisze…
Ooooo jaki bliski mi temat :) Piszę pracę magisterską na temat "książek o książkach" :) Dzięki za małą podpowiedź, o kilku spośród tych książek nie słyszałam.

Popularne posty z tego bloga

Magdalena Okraska, Nie ma i nie będzie

Z dużym zainteresowaniem sięgnęłam po tę książkę, bo zanim do mnie dotarła przez sieć przetoczyła się dyskusja zwolenników i przeciwników tego, jak Magdalena Okraska o miastach opuszczonych przez dające zatrudnienie przedsiębiorstwach pisze. A jakie jest moje zdanie? Ta historia to wiele pięćdziesiątek wódki, udek kurczaka, cudzych kołder w cudzych domach (nigdy nie śpię w hotelach, śpię u bohaterów), długich rozmów i krótkich puent. To kilometry pokonane busikami, albumy rodzinne, lokalne biblioteki i lokalne mordownie. Pojechałam do nich i powiedziałam "Opowiedz mi". Tak kończy się jeden z tekstów wprowadzających do rozdziałów poświęconych poszczególnym miastom. Wraz z autorką odwiedzamy Wałbrzych, Włocławek, Będzin, Szczytno i kilka innych miejscowości, których przeszły rozwój osadzony był na istniejącym, prężnie działającym i rozwijającym się przedsiębiorstwie, a które wraz z jego likwidacją podupadły. Magdalena Okraska rozmawia zatem z mieszkańcami i tymi, którzy już owe...

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...