Przejdź do głównej zawartości

Dagmar Geisler. Nie pójdę z nieznajomym.


Wydane przez

Wydawnictwo Zielona Sowa

To książka, którą każdy rodzic obawiający się o swoje dziecko, powinien z dzieckiem przeczytać i omówić. Tak po prostu, zwyczajnie i obowiązkowo;)

Ludmiła czeka pod przedszkolem na kogoś, kto zabierze ją do domu. Zaczepiają ją różne osoby: pan, który z tatą buduje szopę, pani z pieskiem mieszkająca niedaleko Lu i jakiś pan w samochodzie mówiący, że zna rodziców dziewczynki. Ona jednak wie, że tak naprawdę wcale nie zna tych osób. A poza tym - mama kazała jej czekać.

Opowieść o Ludmile jest łatwym sposobem na wyjaśnienie dziecku zasad bezpieczeństwa. Z racji tej bezpośredniości podanej w przyjemny sposób należą się Autorce brawa - wszak najtrudniej mówić łatwo i nie popadając w nadmierną prostotę - do dzieci.

Na końcu książki jest specjalna karta, na której dziecko wraz z rodzicami może wpisać swoje imię oraz imiona tych osób, z którymi mały czytelnik może pójść bez pytania rodziców o zgodę, a z którymi  - pytając.

Świetna książeczka.

Komentarze

Pikinini pisze…
Nie słyszałam o tej książeczce, ale natychmiast ją kupimy.
Nigdy za mało przypominania dzieciom - ale i rodzicom - o takich trudnych sytuacjach.

Popularne posty z tego bloga

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę  Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę  Danuty Noszczyńskiej -  SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) *   *   * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Urodziny "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki"

ImageChef.com Flower Text Dziś mijają trzy lata od dnia, w którym zamieściłam tu swój pierwszy wpis. Trzy lata, które wiele mnie nauczyły, otworzyły mi wiele ścieżek, pozwoliły upewnić się, że jest mnóstwo podobnych do mnie czytających szaleńców. "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki" rozwija się dzięki Wam - tym, którzy odwiedzacie mnie bez słowa i tym, którzy dyskutujecie ze mną o przeczytanych książkach. Dzięki tym wszystkim, którzy mi zaufali. Rozwija się też dla Was. Piszę, bo przyjemność sprawia mi dzielenie się z Wami wrażeniami po lekturze, czytam, bo bez książek nie umiem żyć. Dziękuję Wam za codzienną obecność. Za nominację do Papierowego Ekranu, za link do mojego bloga na Waszych stronach, za wszystkie słowa jakie kierujecie do mnie w komentarzach, czy e-mailach. Poświętujecie ze mną?