Wydane przez
Philip Wilson
Swego czasu wśród osób piszących na blogach o książkach popularny był "Księgarz z Kabulu" - książka przejmująca, chwilami aż brutalna w swej szczerości. Istnieje jednak i inny obraz literacki Afgańczyków i ich życia na początku trzeciego tysiąclecia. Deborah Rodriguez, szalona amerykańska fryzjerka uciekająca od nieudanego małżeństwa w akcje charytatywne, wyjechała do Afganistanu i... poczuła się jakby wróciła do domu.
Deborah otoczona ratownikami, lekarzami miała wątpliwości, czy jej profesja jest w stanie nieść pomoc tym, którzy jej potrzebują. Nagle okazało się, że rzesze ludzi pragną obciąć włosy, uczesać się, zmienić kolor - po prostu zadbać o siebie oddając się w profesjonalne dłonie. Z pracy z cudzoziemcami i Afgankami zrodził się pomysł szkoły fryzjerskiej, która pozwoli kobietom zdobyć umiejętności, pracować tak, by nie łamać kulturowych i religijnych nakazów, zarabiać i poprzez to w pewnym stopniu usamodzielniać się.
Przygotowania do uruchomienia szkoły, szkolenie kolejnych grup kobiet sprzyjało dokładnym obserwacjom społeczności kabulskiej, relacji międzyludzkich, reali życia w Afganistanie. Historia kraju opowiedziana przez historie kobiet jest ciekawym i pouczający zabiegiem, a sposób w jaki Autorka opisuje swój Afganistan nacechowany jest serdecznością.
Prozaiczne zdawałoby się czynności, takie jak wizyta u kosmetyczki czy fryzjerki, pozwoliły wielu afgańskim kobietom poczuć się samodzielnymi, ważnymi, a Autorce umożliwiły znalezienie nowego miejsca do życia.
To zupełnie inna, niż "Księgarz z Kabulu", ale owa inność nie oznacza, że jest to książka gorsza. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji czytać o tym, jak nożyczkami i grzebieniem można zmienić życie - sięgnijcie po "Szkołę piękności w Kabulu":)
Komentarze
jak widzisz nie wszystkim się podoba;)
Bursztynowa,
nie mówię, że trzeba padać przed kunsztem literackim tej pani na kolana, ale treść ciekawa:)
:)