Przejdź do głównej zawartości

WTK - dzień drugi, też zdjęciowy

Miałam dziś wielką przyjemność spotkać dwie  blogerki. Dziewczyny - było mi bardzo miło:-) Poza tym udało mi się porozmawiać z redaktorami portali Granice.pl i Histmag.org oraz Kochamksiążki.pl. A wczoraj poznałam Kamila z Przykominku.com. Resztę piątku spędziłam na rozmowach o książkach, oglądaniu książek, dzieleniu się pomysłami na promocję książek i nawiązywaniu/podtrzymywaniu znajomości z ludźmi z szeroko rozumianego książkowego środowiska.
 Poniżej - moje ulubione zdjęcie:-)
 Pisarki o niespożytej kreatywności i energii:-)
Oczywiście - mam problem. Nie wiem, od której książki zacząć:-)

Komentarze

montgomerry pisze…
Zazdraszczam i czekam na kolejną relację:)Niestety nie mogłam :( Ale coś za coś:)
pozdrawiam serdecznie
ksiazkowiec pisze…
Patrzę, rozpaczam, że mnie tam nie ma:(
Krakowskich nie odpuszczę.
Monika Badowska pisze…
Książkowiec,
koniecznie:-)
Evita pisze…
Dlaczego mnie tam nie było,buuu

Masz nową Picoult,też na nią poluję :)
toska82 pisze…
Dlaczego tak daleko organizują te targi ? Ja chcę w moim województwie !!!!
No cóż może na następne uda mi się dojechać :)
Agussiek pisze…
Na "Niebieski autobus" też się czaiłam, no ale nie można mieć wszystkiego....
Z Twoich zdjęć wynika, że w weekend w Pałacu stanowczo więcej się działo niż w czwartek - może za rok i ja się skuszę na czterodniowy karnet...
Mnie też było miło. Do następnego :)) Pozdrawiam.
Monika Badowska pisze…
Evita,
ano mam - jestem jej wielbicielką.

Toska,
a gdzie Ty mieszkasz?

Agussiek,
a co kupiłaś? Nie chwaliłaś się:-)
m pisze…
Fajna fotorelacja - ten zrzut z góry uroczy (zwłaszcza ludzie czytający za wystawą książki:-)
Może to dobry pomysł aby blogowicze zmówili się na następne targi i spotkali w większej grupie? Pozdrawiam!

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

William P. Young. Chata.

Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...