Magdalena Zarębska. Kaktus na parapecie.

Wydane przez

Wydawnictwo Skrzat

"Nie oceniaj książki po okładce" głosi stare porzekadło, ale mimo wszystko muszę, po prostu muszę to napisać - okładka jest świetna! Prawie tak świetna, jak cała książka! "Kaktus na parapecie" czyta się jednym tchem!

Mikołaj, główny bohater książki chodzi o czwartej klasy i ma wszystko, a nawet - trochę za dużo. Jest rozkapryszonym, niesamodzielnym, egoistycznym dzieckiem, które ciągle z czegoś jest niezadowolone. Delikatnie mówiąc, trudno go polubić.

Ale pewnego dnia wszystko się zmienia, z nie do końca wyjaśnionych (według mnie) przyczyn Mikołaj przenosi się do lat 70. XX. Ten, kto żył w Polsce w tamtych czasach pamięta pewnie jeszcze co to znaczy.... Mikołaj nagle musi stać się samodzielny (pierwszy raz w życiu nosi klucz powieszony na szyi), najczęściej je chleb z dżemem (bo ciężko cokolwiek innego kupić w sklepach) i ze zgrozą odkrywa, że w telewizji są tylko dwa kanały (w jednym emitują program o świniach, a w drugim - posiedzenie sejmu). Mimo wszystko, świat z przeszłości ma swoje plusy: Mikołaj ma CZAS na czytanie, spotkania z kolegą, wędrówki po mieście. Mikołaj zaznaje WOLNOŚCI: ma więcej swobody, a rodzice nie chowają go pod kloszem. Mikołaj DOŚWIADCZA zupełnie nowych rzeczy: sprzątania po sobie, stania w kolejkach, wyprawy na grzyby. Nie zdradzę jakie jest zakończenie książki, żeby nie psuć Wam lektury. Kupcie tą książkę, jeśli widzicie, że Wasze dzieci zaraziły się wirusem "ja chcę", albo po prostu chcecie im wytłumaczyć co znaczy "komuna".

Kolejny raz, sięgając po książkę wydawnictwa Skrzat, jestem bardzo pozytywnie zaskoczona! "Kaktus na parapecie" to świetna obserwacja zmieniającej się rzeczywistości, giętki język i zabawne opisy. Nie będziecie się nudzić, gwarantuję. Jako osoba urodzona w 1982 nic nie pamiętam z czasów opisywanych w książce. Mimo tego, a może właśnie dzięki sugestywnym opisom autorki, po lekturze doceniłam naszą rzeczywistość; mimo jej wszystkich wad - mamy wybór.

"Kaktus na parapecie" to najlepsza lekcja historii o latach 70.XX wieku!

Izabela, mama Heleny

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę Danuty Noszczyńskiej - SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) * * * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Czytaj dalej »

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Czytaj dalej »

Urodziny "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki"

ImageChef.com Flower Text Dziś mijają trzy lata od dnia, w którym zamieściłam tu swój pierwszy wpis. Trzy lata, które wiele mnie nauczyły, otworzyły mi wiele ścieżek, pozwoliły upewnić się, że jest mnóstwo podobnych do mnie czytających szaleńców. "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki" rozwija się dzięki Wam - tym, którzy odwiedzacie mnie bez słowa i tym, którzy dyskutujecie ze mną o przeczytanych książkach. Dzięki tym wszystkim, którzy mi zaufali. Rozwija się też dla Was. Piszę, bo przyjemność sprawia mi dzielenie się z Wami wrażeniami po lekturze, czytam, bo bez książek nie umiem żyć. Dziękuję Wam za codzienną obecność. Za nominację do Papierowego Ekranu, za link do mojego bloga na Waszych stronach, za wszystkie słowa jakie kierujecie do mnie w komentarzach, czy e-mailach. Poświętujecie ze mną?

Czytaj dalej »

Prowincjonalna nauczycielka

Szukaj na tym blogu