Przejdź do głównej zawartości

Powstanie '44 w komiksie. Antologia prac konkursowych.



Wydane przez

Wydawnictwo Egmont

we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego

Tom będący wynikiem ubiegłorocznego konkursu zawiera trzynaście prac. Są to prace dojrzałe, operujące tylko ilustracją, są prace mocno dziecinne, co widać i w kresce i w sposobie prowadzenia narracji, są proste w wyrazie, oddające wiernie wydarzenia powstańcze, ale są i takie, których autorzy puszczają wodze fantazji wprowadzając elementy calkiem współczesne do czasów odległych od nas o lat sześćdziesiąt pięć.

Zadumiała mnie i zauroczyła owa różnorodność. Słabo znam świat komiksu i to raczej od strony Kajko i Kokosza, Kleksa, czy bohaterów stworzonych przez Papcia Chmiela, więc moje podekscytowanie tym, co może pokazać komiks było podczas lektury spore.

Ta lektura to mój wkład w pamięć o Powstańcach. Dziś mówi się, że ich ofiara była niepotrzebna, a decyzja o rozpoczęciu Powstania nieracjonalna. Alemoże oni kochali Polskę bardziej niż my dziś możemy sobie wyobrazić?

Komentarze

aklat pisze…
Chetnie bym przeczytała ten komiks, to jakies świeże wydanie? Ciekawa jestem czy bedzie dostepne w bibliotece.
Mam nadzieje, że ludzi, którzy tak myśla jest niewielu.
Monika Badowska pisze…
Aklat,
wyszło w tym roku. Teraz ogłoszony jest III już konkurs - info na stronach Muzeum Powstania Warszawskiego.
Nemo pisze…
Sprawa zasadności wybuchu Powstania Warszawskiego budzi i jeszcze długo będzie budziła kontrowersje, częściowo z tego powodu, że nie wszystkie kwestie wyjaśniono, jednak także z powodu długotrwałej, antypowstańczej propagandy prowadzonej przez cały okres PRL - u i po nim, czasem, przez tych samych historyków, którzy dawniej przekonywali, że powstanie zrobiono "na złość" Rosjanom, a później, że "bez koordynacji" z aliantami itp. Pomija się tu milczeniem takie kwestie jak;
- silna zachęta ze strony Rosjan do powstania ( łącznie z obietnicami pomocy)
- bojowe nastawienie ludności Warszawy ( nic dziwnego, bo pod miastem widziano już ruskie czołgi)
- niemiecki zamiar wysiedlenia ludności i wykorzystania młodzieży do prac fortyfikacyjnych ( jej los byłby zapewne tragiczny, bo zgodnie z niemieckimi ustaleniami, związanymi min. z tzw. "Planem Pabsta" ludność Warszawy miano "zredukować" do 500 tys. Stale rozbudowywany "KL Warschau" pracował pełną parą, zginęło w nim od kilkudziesięciu tysięcy do ok. 200 tys. Polaków. Nb. to też skądinąd b. kontrowersyjna sprawa, potwierdzenie ilości ofiar na więcej niż kilkadziesiąt tys. stanwiłoby jeden z ważniejszych argumentów za koniecznością powstania. Śledztwo w tej sprawie się toczy, zabrano je warszawskiemu oddziałowi IPN, oddano do IPN w Łodzi, po czym ponownie przekazano Warszawie( w 2007 roku).
Do tego dochodzą badania "tła" powstania, z których wynika, że Polacy mieli prawo liczyć na konkretną pomoc w większym zakresie, niż do tej pory uważano ( od aliantów) ( J. Zawodny, J. Garliński, W. Roszkowski i A. Cubała). W niektórych pozycjach stawia sie sprawę bardzo ostro ( Artur Bliss-Lane „Widziałem Polskę zdradzoną”), pisał też o tym polityk amerykański G. F. Kennan ( w swoich pamiętnikach wydanych w 1967 r.). Najnowsze badania wykazują, że powody z jakich Powstanie Warszawskie wybuchło, mogą być dużo bardziej racjonalne, od tych, jakie do tej pory przypisywano dowództwu AK. Widać, jak powoli zmienia się "moda" na przedstawianie powstania ( symptomatyczny jest np. wydźwięk poświęconej temu pozycji prof. N. Daviesa "Powstanie 44". i fakt uznania jej przez wiele polskich uniwersytetów, za lekturę obowiązkową lub uzupełniającą dla studentów).
Caitri pisze…
Muszę rozejrzeć się za tym zbiorem, może być ciekawie.
Monika Badowska pisze…
Nemo,
dziękuję za komentarz:)

Caitri,
:)
Nemo pisze…
Jestem historykiem, noblesse oblige :)

Popularne posty z tego bloga

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę  Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę  Danuty Noszczyńskiej -  SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) *   *   * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Urodziny "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki"

ImageChef.com Flower Text Dziś mijają trzy lata od dnia, w którym zamieściłam tu swój pierwszy wpis. Trzy lata, które wiele mnie nauczyły, otworzyły mi wiele ścieżek, pozwoliły upewnić się, że jest mnóstwo podobnych do mnie czytających szaleńców. "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki" rozwija się dzięki Wam - tym, którzy odwiedzacie mnie bez słowa i tym, którzy dyskutujecie ze mną o przeczytanych książkach. Dzięki tym wszystkim, którzy mi zaufali. Rozwija się też dla Was. Piszę, bo przyjemność sprawia mi dzielenie się z Wami wrażeniami po lekturze, czytam, bo bez książek nie umiem żyć. Dziękuję Wam za codzienną obecność. Za nominację do Papierowego Ekranu, za link do mojego bloga na Waszych stronach, za wszystkie słowa jakie kierujecie do mnie w komentarzach, czy e-mailach. Poświętujecie ze mną?