Przejdź do głównej zawartości

Anna Szepielak o lekturach szkolnych

Obraz
Autor:
Pani Annie Szepielak serdecznie dziękuję za odpowiedzi. 


Ulubiona szkolna lektura

Anna Szepielak: Bez wahania " Nad Niemnem" i " Chłopi".

Lektura niedoczytana/nieprzeczytana

Anna Szepielak: W szkolnych czasach "Zbrodnia i kara", doczytana dopiero na studiach.

Gdybym mogła, to do kanonu lektur szkolnych wprowadziłabym...

Anna Szepielak: "Wszystko dla pań" Zoli (w klasach humanistycznych), " Nie licząc psa" C.Willis, "Komediantkę" Reymonta.
Etykiety:

Komentarze

ksiazkowiec pisze…
Spodobało mi się "Zamówienie z Francji" pani Szepielak, a po jej wyborach lekturowych - lubię ją jeszcze bardziej.:)
sobota, marca 12, 2011
Agnes pisze…
Ale jak "Nie licząc psa", to i "Trzech panów w łodce" trzeba by... chyba że już jest.
poniedziałek, marca 14, 2011
Monika Badowska pisze…
Książkowiec,
:)

Agnes,
:)
poniedziałek, marca 14, 2011
Anna J.Szepielak pisze…
Właśnie niekoniecznie:); może młodzież, odpowiednio zachęcona, poczułaby potrzebę zajrzenia do tej książki :)
A ci którzy nie lubią czytać przynajmniej musiliby się dowiedzieć , kim byli "panowie w łódce" :)
Uważam, że ta ksiażka ma niesamowity potencjał- fizyka, filozofia, historia, nauki społeczno- obyczajowe, historia mody, literatura a nawet ekologia i ochrona zabytków - wszystko to przy okazji lektury można by wykorzystać.
środa, marca 16, 2011
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Autor:
Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...
7 komentarzy
Czytaj dalej »

William P. Young. Chata.

Autor:
Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...
38 komentarzy
Czytaj dalej »

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Autor:
Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...
12 komentarzy
Czytaj dalej »