Przejdź do głównej zawartości

Lois Lowry. Nikczemny spisek.Łotrowska opowieść z haniebnymi ilustracjami Autorki.


Wydane przez

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Lois Lowry zaczerpnęła z klasyki dziecięco-młodzieżowej wielość wątków, odniesień, bohaterów i, dodając przez siebie wymyśloną historię, stworzyła zgrabną, pastiszową opowiastkę o staroświeckiej rodzinie. 

Mamy tu zatem i rodziców, którzy nie kochają swoich dzieci, i podrzucone na próg niemowlę, i owdowiałego bogacza, któremu rozpacz odebrała chęć do życia. Jest Niania, czworo rezolutnych dzieci, syn odnajdujący ojca po latach, odwiedziny w ZOO i Alpy.

Na wypadek gdyby ktoś miał kłopot z odszyfrowaniem zastosowanych przez autorkę nawiązań literackich, umieszczono na końcu książki podpowiedź.

Całość czyta się uroczo - pewnie duży wpływ na to mają owe wspomniane już zaczerpnięcia - wszak najbardziej lubimy to, co znamy. Akcja opowiastki toczy się wartko, nie sposób nie czuć sympatii do bohaterów (z wyłączeniem Państwa Willoughby i poczmistrza z żoną), Niania w cudowny sposób odmienia życie osób, które się z nią stykają, a nagromadzenie przymiotników sugerujących, że treść jest niezbyt miła, stanowi kolejny - podbarwiony śmiechem - ukłon w stronę klasyki.

Swoich bohaterów przedstawia autorka tak:

"Ich ojciec, niecierpliwy i popędliwy człowiek, codziennie wyruszał do pracy w banku z teczką i nieodłacznym parasolem - nawet gdy nie padało. Ich matka, kobieta leniwa i kłótliwa, nie chodziła do pracy. W naszyjniku z pereł z wyraźną niechęcią przyrządzała posiłki. Kiedyś przeczytała jakąś książkę, ale uznała ją za obrzydliwą, ponieważ zawierała przymiotniki. Od czasu do czasu przeglądała kolorowe pisma."

Prawda, że fragment zachęca do dalszej lektury? :)

P.S. Blog autorki.

Komentarze

Med-ola pisze…
Od jakiegoś czasu myślę by przeczytać coś z literatury "niekoniecznie dziecięcej". ;)
Myślę,że jest sporo takich książek,które wprowadzą dorosłych w inny świat. Nikczemny spisek wpisuję na listę - pewnie się skuszę.
Monika Badowska pisze…
Med-ola,
:)
P.S. Usunęłam jeden Twój komenatrz, bo był dubel.
Lilithin pisze…
Już sam tytuł brzmi bardzo zachęcająco :) Rozejrzę się za tą książką w bibliotece, bo coś czuję, że mi się spodoba :)
Monika Badowska pisze…
Lilithin,
ciekawa jestem Twojej opinii:)

Popularne posty z tego bloga

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę  Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę  Danuty Noszczyńskiej -  SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) *   *   * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Urodziny "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki"

ImageChef.com Flower Text Dziś mijają trzy lata od dnia, w którym zamieściłam tu swój pierwszy wpis. Trzy lata, które wiele mnie nauczyły, otworzyły mi wiele ścieżek, pozwoliły upewnić się, że jest mnóstwo podobnych do mnie czytających szaleńców. "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki" rozwija się dzięki Wam - tym, którzy odwiedzacie mnie bez słowa i tym, którzy dyskutujecie ze mną o przeczytanych książkach. Dzięki tym wszystkim, którzy mi zaufali. Rozwija się też dla Was. Piszę, bo przyjemność sprawia mi dzielenie się z Wami wrażeniami po lekturze, czytam, bo bez książek nie umiem żyć. Dziękuję Wam za codzienną obecność. Za nominację do Papierowego Ekranu, za link do mojego bloga na Waszych stronach, za wszystkie słowa jakie kierujecie do mnie w komentarzach, czy e-mailach. Poświętujecie ze mną?