Przejdź do głównej zawartości
Gusia jest największą tradycjonalistką jeśli chodzi o jedzenie. Lubi suche, mokre, ale dla kotów. Ludzkie jedzenie jej zazwyczaj nie kusi. Choć ostatnio widziałam jak je jogurt:) Za to Sisi i Nusia.... Ha, te są smakoszkami.

Zrobiłam pastę do chleba (soczewicę, marchew, cebulę ugotować z przyprawami do miękkości, dodać masło, zmiksować i już). Nusia uznała, że jest pyszna.... Gdy tylko zostawiona w miseczce na szafce pasta ostygła Nusia uznała, że skoro tam stoi, to chyba dla kota jest, tak?

Sisi jada ciasto drożdżowe. Ostatnio zasmakowały jej też mufinki na jogurcie (prezent od cioci Z.). Dziś zadziwiła mnie ochotą na chleb. Usiadła przy mnie i czekała na kawałeczek chleba. Taki bez masła, suchy, ale świeżutki, bo sobie pieczony.

P.S. Koty kończą opakowanie josery light i tęsknym wzrokiem zerkają w stronę wielkiego wora z aplawsem;)

Komentarze

znaika pisze…
skoro stoi na wierzchu.zawsze jest dla kota.jesli jest schowane,a np.wystaje ,to tez jest dla kota.tylko trzeba sie tam jakos dostac;)

dzisiaj Dasza i Kira zjadly 2 Snickersy lezace na blacie w kuchni.Zostawily tylko papierki...Oniemialam...:)


Dziekuje za przepis na paste:)))

Pozdrawiam
kociokwik pisze…
Znaika,
dobrze, że zostawiły papierki - martwiłabyś się;) Smakowała Ci pasta?

Popularne posty z tego bloga

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę  Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę  Danuty Noszczyńskiej -  SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) *   *   * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Urodziny "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki"

ImageChef.com Flower Text Dziś mijają trzy lata od dnia, w którym zamieściłam tu swój pierwszy wpis. Trzy lata, które wiele mnie nauczyły, otworzyły mi wiele ścieżek, pozwoliły upewnić się, że jest mnóstwo podobnych do mnie czytających szaleńców. "Z lektur prowincjonalnej nauczycielki" rozwija się dzięki Wam - tym, którzy odwiedzacie mnie bez słowa i tym, którzy dyskutujecie ze mną o przeczytanych książkach. Dzięki tym wszystkim, którzy mi zaufali. Rozwija się też dla Was. Piszę, bo przyjemność sprawia mi dzielenie się z Wami wrażeniami po lekturze, czytam, bo bez książek nie umiem żyć. Dziękuję Wam za codzienną obecność. Za nominację do Papierowego Ekranu, za link do mojego bloga na Waszych stronach, za wszystkie słowa jakie kierujecie do mnie w komentarzach, czy e-mailach. Poświętujecie ze mną?