Zygmunt Miłoszewski. Bezcenny.

Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Twórczość Zygmunta Miłoszewskiego bardzo lubię, a szczególnie mocno wspominam "Domofon". Lubię Szackiego, polubiłam także bohaterów najnowszej powieści Miłoszewskiego. Niestety, podczas czytania okazało się jak wielki wpływ ma na mnie forma w jakiej czytam. Czemu o tym piszę? Nie mogąc się doczekać papierowej książki sięgnęłam po jej elektroniczną wersję, z którą zapoznawałam się na monitorze komputera. I to było straszne... Zdarzyło mi się przerwać lekturę w fascynującym momencie, bo oczy odmawiały posłuszeństwa, albo bolały plecy, bo niewogoda spowodowana czytaniem z komputera przebijała wszelką przyjemność płynącą z zapoznawania się z książką. Ale dość o tym - obiecuję sobie solennie, że nie będę czytała e-książek.

Temat skradzionych z Polski podczas wojny dzieł sztuki powraca co jakiś czas w literaturze pięknej. Pokolenia urodzone w latach 60 i 70 doskonale pamiętają Pana Samochodzika, który ratował grabione skarby. I chyba przede wszystkim do czytelników wychowanych na Nienackim Zygmunt Miłoszewski kieruje swoją powieść.

Bohaterów jest czworo: agent specjalny u progu emerytury, kobieta, która o skradzionych zabytkach wie wszystko i dzięki której wiele z nich wróciło do Polski, człowiek, który mniej lub bardziej legalnie zajmuje się sprzedażą i kupnem różnych dzieł sztuki oraz złodziejka specjalizująca się w impresjonistach. Dość dziwnie dobrani przez władze wyruszają, by odzyskać jeden ze szczególnie cennych obrazów. Ich droga wiedzie przez Stany Zjednoczone, Skandynawię, Ukrainę, czy Chorwację do Zakopanego. 

Wątek malarstwa zagrabionego z ziem polskich Autor udanie łączy z innymi legendami (lub nie) na temat skarbów jakie Niemcy wywozili z Polski. Umiejętnie prowadzi swoich bohaterów przez meandry historii pozwalając im snuć teorie związane np. z Bursztynową Komnatą. A poza tym - nie zapominając wszak o tym, że Zofia Lorentz i Karol Boznański w przeszłości stanowili parę - pozwalał rozkwitać emocjom, uczuciom, przywiązaniom, które wystawia na próbę.

Zygmunt Miłoszewski napisał kolejną książkę, z którą nie dość, że przyjemnie spędza się czas to i takż, która sprawia, że czas mija niepostrzeżenie. Gdybym tylko wykazała się cierpliwością i poczekała na książkę w wersji drukowanej miałabym o wiele większą frajdę. A tak... Cóż - przeczytam książkę raz jeszcze:-)