Słuchałam dwa dni temu audycji radiowej. Pisarka, dziekan wydziału dziennikarstwa, pewien profesor i dziennikarz rozmawiali o kondycji kultury, a ściślej – zastanawiali się, czy współczesny człowiek jest człowiekiem kulturalnym. Dumano nad tym, czy ludzie korzystają z wytworów kultury, czy chętniej sięgają po kulturę wysoką, czy może masową i czy wielu jest takich, którzy nie korzystają.
Ogólnie dyskusja zmierzała do konkluzji, że ludzie współcześni kulturalni nie są.
Pani Dziekan utyskiwała, że studenci (oczywiście nie na jej wydziale) nie wiedzą, co napisał Mozart, a profesor dorzucił „I nie wiedzą jak miał na imię”. Pan profesor sarkał na tych, którzy mówią, że bilety do opery są drogie, bo na Zachodzie płaci się za nie 200 euro, a u nas zaledwie 100 złotych (ceny w Operze Narodowej - od 120 do 15 zł). Znana pisarka stawała w obronie czytających mówiąc, że młodzież czyta. Że działają Dyskusyjne Kluby Książki. I sporo książek się sprzedaje. Wszyscy stwierdzali zgodnie, że magia szklanego ekranu działa i ktoś pokazany w telewizji staje się natychmiast szeroko rozpoznawalny i znany. Ale podkreślono również, że TVP misję swoją spełnia fanaberyjnie i dość dziwacznie wyświetlając warte obejrzenia filmy w paśmie między 1 a 4 w nocy (jedn z panów podsumował – intelektualiści nie śpią, bo albo się martwią upadkiem kultury, albo pracują, więc mogą oglądać;))
To wszystko skłoniło mnie do zastanowienia się – czy ja korzystam z kultury? Krócej – czy jestem człowiekiem kulturalnym? I wychodzi na to, że jestem bylejakim uczestnikiem kultury. Co więcej - ortodoksyjny rozmówca mógłby stwierdzić, że w ogóle nie uczestniczę w kulturze. Nie kupuję gazet (raz na tydzień „Polska the Times”), nie kupuję książek (ostatnio dwie w antykwariacie - ale to się chyba nie liczy). W teatrze jako osoba dorosła byłam dwa razy. W filharmonii i operze - ani razu. Do kina wybrałam się ostatnio latem poprzedniego roku. Ratują mnie jedynie koncerty, na które z upodobaniem jeżdżę po kościołach, i książki. Masowa kultura też jakoś mnie mija (no, może poza tym, co w interncie). TV oglądam od wielkiego święta (jak dają dobry film o przyzwoitej porze, a to rzadko się zdarza). Czasopism nie nabywam. Na festyny nie chadzam (raz w roku na Jarmarku Folkloru sprzedaję własnoręcznie upieczone ciasteczka):))) Po prostu antykulturalny stwór ze mnie;)))
A Wy? Jakimi jesteście uczestnikami kultury?
Ogólnie dyskusja zmierzała do konkluzji, że ludzie współcześni kulturalni nie są.
Pani Dziekan utyskiwała, że studenci (oczywiście nie na jej wydziale) nie wiedzą, co napisał Mozart, a profesor dorzucił „I nie wiedzą jak miał na imię”. Pan profesor sarkał na tych, którzy mówią, że bilety do opery są drogie, bo na Zachodzie płaci się za nie 200 euro, a u nas zaledwie 100 złotych (ceny w Operze Narodowej - od 120 do 15 zł). Znana pisarka stawała w obronie czytających mówiąc, że młodzież czyta. Że działają Dyskusyjne Kluby Książki. I sporo książek się sprzedaje. Wszyscy stwierdzali zgodnie, że magia szklanego ekranu działa i ktoś pokazany w telewizji staje się natychmiast szeroko rozpoznawalny i znany. Ale podkreślono również, że TVP misję swoją spełnia fanaberyjnie i dość dziwacznie wyświetlając warte obejrzenia filmy w paśmie między 1 a 4 w nocy (jedn z panów podsumował – intelektualiści nie śpią, bo albo się martwią upadkiem kultury, albo pracują, więc mogą oglądać;))
To wszystko skłoniło mnie do zastanowienia się – czy ja korzystam z kultury? Krócej – czy jestem człowiekiem kulturalnym? I wychodzi na to, że jestem bylejakim uczestnikiem kultury. Co więcej - ortodoksyjny rozmówca mógłby stwierdzić, że w ogóle nie uczestniczę w kulturze. Nie kupuję gazet (raz na tydzień „Polska the Times”), nie kupuję książek (ostatnio dwie w antykwariacie - ale to się chyba nie liczy). W teatrze jako osoba dorosła byłam dwa razy. W filharmonii i operze - ani razu. Do kina wybrałam się ostatnio latem poprzedniego roku. Ratują mnie jedynie koncerty, na które z upodobaniem jeżdżę po kościołach, i książki. Masowa kultura też jakoś mnie mija (no, może poza tym, co w interncie). TV oglądam od wielkiego święta (jak dają dobry film o przyzwoitej porze, a to rzadko się zdarza). Czasopism nie nabywam. Na festyny nie chadzam (raz w roku na Jarmarku Folkloru sprzedaję własnoręcznie upieczone ciasteczka):))) Po prostu antykulturalny stwór ze mnie;)))
A Wy? Jakimi jesteście uczestnikami kultury?
Komentarze
twoje statystyki czytania sa wieksze niz statystyki niejednego mola ksiazkowego, o przecietnym Polaku nie wspomne, nawet jesli czytujesz tzw. literature popularna
z mojego punktu widzenia mowienie o kulturze wysokiej i niskiej jest czasami mocno passe, bo co decyduje o klasyfikacji danego zjawiska do kultury wysokiej albo niskiej? ilosc sprzedanych egzemplarzy? opinia krytyka? moda? nie wydaje mi sie, zeby wyznacznikiem mojego ukulturalnienia byla czestotliwosc bywania w kinie czy w teatrze, na wystawach
wyznacznikiem za to mojego ukulturalnienia jest moja swiadomosc i umiejetnosc krytycznego oceniania zjawisk, nie przyjmuje wszystkiego bezwarunkowo, nie malpuje trendow i mod muzycznych, staram sie nie myslec schematami narzucanymi mi przez wspolczesna kulture i wlaczyc mozg kiedy np tv bombarduje mnie swoja przyjemna i latwo strawialna papka
mój tekst był zachętą do stanięcia wobec tematu:)))
Ciekawie napisałaś o wyznaczniku ukulturalnienia:)