Alaa Al. Aswany. Kair. Historia pewnej kamienicy.

Rzadko porywam się na tak zdecydowane opinie, ale tym razem to zrobię: to dobrze napisana książka. Szalenie obrazowa, szczera, prosta.

Autor przedstawia nam mieszkańców jeden z kamienic w Kairze. Są i biedni i bogatsi, ale to nie zmienia tego, że dotyczą ich radości i smutki. Częściej smutki. Poznajemy Taha, który chciał przeskoczyć drabinę społeczną i mimo, że jego ojciec pełni rolę stróża, próbował zostać Oficerem Policji. Taha, który zawiedziony niesprawiedliwością władzy przystąpił do ortodoksyjnej organizacji muzułmańskiej. Poznajemy jego przyjaciółkę, Busejnę, która dla dobra rodziny pozwalała się wykorzystywać seksualnie. Kamienicę zamieszkują też Hatim Raszid, redaktor naczelny „La Caire”, znany ze swych homoseksualnych upodobań, Hadżid Azzam, starszy mężczyzna, który dąży do władzy i jednocześnie czyni pewną kobietę drugą żoną stawiając jej przy tym szalenie sprecyzowane wymagania, Zaki ad Dassuki, sześćdziesięciopięciolatka, który całe życie szuka właściwej dla siebie kobiety.

Powieść jest niemalże fotograficznym lub filmowym dokumentem życia mieszkańców kamienicy Jakobiana. Nie ma w niej stylizacji, bohaterowie nie są fałszywie upiększani, a relacje między nimi wolne są od sztuczności. W tle widać Kair i panujące w nastroje, widać nocne kluby, potęgę władzy i ścierające się ugrupowania religijne. Warto zobaczyć taki Kair.

P.S. Wstrząsnęło mną podczas czytania to, jak Azzam potraktował swoją drugą żonę. Poza tym - wszelkie relacje damsko-męskie są opisane w interesujący sposób.