Przejdź do głównej zawartości

Zakocenie a upływ czasu















Życie zakocone kwitnie, radośnie gna do przodu nie bacząc na żadne drobiazgi w postaci upływającego czasu, zarwanych nocy, czy stert prania.

Skąd zarwane noce? Małe kociątko jest chyba wystarczająco zrozumiałym powodem. A co do prania? Nusia nie zawsze trafia do kuwety. A nawet jak tam trafi to i tak czasami woli zostawić sobie nieco sikania na później i to później zrealizować już poza kuwetą.

Sisi i Gusia przypominają widzów w teatrze. Maleństwo biega po domu, dzielnie walczy z dywanem czy stołową nogą, a one spoglądają z wysokości, przekrzywiając łepetynki i przyglądając się temu małemu czemuś co niby wygląda jak kot, ale kto to widział, żeby kot był taki mały. Sisi, gdy Nusia, wykaże nią zainteresowanie odsuwa się na bezpieczną odległość, Gusia – w podobnej sytuacji – wydaje z siebie warkot i nie rusza się z miejsca.

Jako, że dręczona jestem wyrzutami sumienia względem Sisi i Gusi rozpieszczam je smakołykami. Zamiast puszki dostały kurczaka i rybę. Chyba mi wybaczyły pojawienie się Nusi w domu.

Kociaste oczywiście mnóstwo czasu przesypiają. Wczoraj tak jak widać na zdjęciach, a dziś – Sisi na segmencie, Gusia na szafkach kuchennych, a Nusia w szafce w pokoju.

Śmiesznie wyglądają w momencie karmienia, a raczej chwile przed. Sisi siedzi przy misce (np. podczas dzielenia ryby) i patrzy hipnotyzującym wzrokiem, Gusia wspina się po nodze (i zawsze wtedy uświadamiamy sobie, że najwyższa pora obciąć jej pazurki), a Nusia zaraz po obudzeniu próbuje wygryźć dziurę w koszyku i domaga się cmoktaniem jedzenia. Natychmiast, już, bo inaczej umrze z głodu. A później, po jedzeniu, starsze Kociaste się myją, a dziecko kocie po nieudolnie podjętych próbach kładzie się na pleckach i nadstawia brzuch do głaskania.

Wczoraj popołudniu w jednej z dzielnic miasta odbyła się impreza na przywitanie lata, w której uczestniczyły wolontariuszki od Niekochanych. Były kociaki, ulotki, puszki. Trzy kociątka trafiły do domu, jedni państwo pojechali do schroniska po Zefirka i ogólnie było bardzo sympatycznie. Nusia dostała słoiczek Gerbera z kurczaczka. Zajada jak szalona, całą sobą.

Komentarze

hersylia810 pisze…
Już się zastanawiałam czy wszystko u Was w porządku, serdeczności, szczególnie dla maleństwa :-)

Popularne posty z tego bloga

Magdalena Okraska, Nie ma i nie będzie

Z dużym zainteresowaniem sięgnęłam po tę książkę, bo zanim do mnie dotarła przez sieć przetoczyła się dyskusja zwolenników i przeciwników tego, jak Magdalena Okraska o miastach opuszczonych przez dające zatrudnienie przedsiębiorstwach pisze. A jakie jest moje zdanie? Ta historia to wiele pięćdziesiątek wódki, udek kurczaka, cudzych kołder w cudzych domach (nigdy nie śpię w hotelach, śpię u bohaterów), długich rozmów i krótkich puent. To kilometry pokonane busikami, albumy rodzinne, lokalne biblioteki i lokalne mordownie. Pojechałam do nich i powiedziałam "Opowiedz mi". Tak kończy się jeden z tekstów wprowadzających do rozdziałów poświęconych poszczególnym miastom. Wraz z autorką odwiedzamy Wałbrzych, Włocławek, Będzin, Szczytno i kilka innych miejscowości, których przeszły rozwój osadzony był na istniejącym, prężnie działającym i rozwijającym się przedsiębiorstwie, a które wraz z jego likwidacją podupadły. Magdalena Okraska rozmawia zatem z mieszkańcami i tymi, którzy już owe...

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...