Przejdź do głównej zawartości

Chora Nusia

Obraz
Autor:
Nusia przedwczoraj rano - jak zwykle - pobiegła do kuchni na mój widok. Mruczała i burczała domagając się jedzenia. Popołudniu zauważyliśmy, że robi się jakaś ospała, przestała się bawić. W nocy i wzoraj rano była bardzo rozpalona. Jako, że podejrzewaliśmy kłopoty żołądkowo-jelitowe za radą M. podaliśmy parafinę. Gorączka spadła, ale mimo tego, w kuwecie nie było widać efektów.

Popołudniu pojechaliśmy do weterynarza, który Ko-córkę osłuchał, zbadał (miała 40,9 st. gorączki) i stwierdził, że to najprawdopodobniej wirusowe zapalenie dróg oddechowych. Nusinka dostała zastrzyk przeciwbólowo-przeciwgorączkowy i antybiotyk w zastrzyku. Wieczorem już grała w ping-ponga i chowała się w tunelu. W nocy spała na nas, a teraz chodzi i mnie zaczepia;) Dziś jedziemy na wizytę kontrolną i po resztę antybiotyku - lekarz wspominał, że jesli będzie się czuła lepiej dostaniemy syrop.

Chyba najbardziej baliśmy sie tego, ze Nusia nie sika. Ale skoro nie jadła i nie piła? Na szczęście te obawy możemy już odrzucić.

P.S. Wet powiedział, że chrypka Sisi mogła być też spowodowana tym wirusem. A my nie zauważyliśmy nic niepokojącego:(
Etykiety:

Komentarze

ewung pisze…
Biedna Niusia - dobrze, że już lepiej, najgorzej, że jak te nasze kociaki chorują to nie powiedzą co się dzieje. I trzeba wszystko zaobserwować, zauważyć, rozpoznać. Mam nadzieję, że Nusia zaraz będzie całkiem zdrowa.
piątek, września 04, 2009
milena pisze…
Dzisiaj przydałby mi się podobny zastrzyk :) zdrówka życzę :)
piątek, września 04, 2009
kociokwik pisze…
Ewung,
jest już lepiej - dzięki:)

Mileno,
Ty też złapałaś wirusówkę? Zdrowia!
piątek, września 04, 2009
EwKo77 pisze…
Mocne kciuki za powrót do zdrowia!

Dopiero doczytałam... mam taki kołowrót w robocie, że zapominam, jak się zwę ;)
sobota, września 05, 2009
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Autor:
Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...
7 komentarzy
Czytaj dalej »

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Autor:
Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...
12 komentarzy
Czytaj dalej »

William P. Young. Chata.

Autor:
Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...
38 komentarzy
Czytaj dalej »