Sándor Márai. Magia.

Wydane przez
Wydawnictwo Czytelnik

Pierwsze zetknięcie z prozą Sándora Márai i już jestem oczarowana jego pisaniem. Zbiór opowiadań, czytanych niegdyś przez autora w radiu, toczy się niespiesznie i zabiera czytelnika w świat rzeczywisty, znany nam, aczkolwiek w pewien specyficzny sposób inny, od tego, który znamy.

Owa inność polega na wrażeniu załamania czasu, zakrzywienia przestrzeni, innego wymiaru rzeczywistości, czy jak chce autor magii. Oto lekarz badający swą żonę, podobnie jak wiele pacjentek przed nią, i stwierdzający, że zostało jej już niewiele życia. Sytuacja niby realna, ale opisana w taki sposób, by zachwiać naszym myśleniem, by pobudzić nas do rozważań o tym, co człowiek czyni w sytuacjach, na które nie ma wpływu, które stanowią pewne ekstremum w jego życiu.

„Trzy Łabędzie” kupione za oszczędności całego życia przez starszego kelnera, doskonała restauracja ciesząca się uznaniem wszelkich warstw społecznych miasteczka, nagle zamiera, gaśnie i tylko jeden jest ratunek dla miejsca, które miast tętnić życiem, pulsuje ciszą i pachnie pustką. Codzienność będąca na usługach fatum nie pozwala cieszyć się temu, komu nie jest to przeznaczone.

Pilot z opowiadania „Odległość” „czytał mapę tak jak inni czytają partyturę(…), mówił trochę w każdym europejskim języku, i w każdym najchętniej milczał(…), swą żonę kochał nawet jeszcze bardziej niż powietrze i latanie”. Intensywność z jaką smakował życie okazała się być dla niego wyzwaniem.

Język jakim posługuje się Sándor Márai brzmi jak najpiękniejsza melodia. Pełno w nim uniesień mogących doprowadzić czytelnika do wzruszeń, zadziwień, pełno chwil, które każą zaczerpnąć powietrza, by nabrać sił na dalsze zgłębianie ludzkich losów przedstawionych przez pisarza.

Podróż literacka w jaką zabrał mnie węgierski artysta słowa, przepełniona niepojętym odciskającym piętno na życiu, była prawdziwą przyjemnością.