Przejdź do głównej zawartości

Małgorzata Czyżowska. Elementarz przedszkolaka.

Wydane przez
Wydawnictwo Zielona Sowa

Z "Elementarza przedszkolaka" korzystam już kolejny miesiąc. Mimo, że nie pracuje w przedszkolu, doceniam pomysły Pani Czyżowskiej i często albo się nimi inspiruję albo po prostu z książką w ręce omawiam z uczniami niektóre zagadnienia.

Książka, logicznie, zaczyna się od omówienia rodziny i domowników. Później dzieci uczą się jak bezpiecznie dojść do przedszkola i z tegoż przedszkola wrócić - równie bezpiecznie - do domu. Kolejny etap to przedszkole, funkcjonowanie w nim dziecka, czyli szeroko zakrojona socjalizacja i oswajanie z nowym miejscem, nowymi osobami.

Po zakotwiczeniu wiadomości podstawowych pora przejść do odkrywania tajemnic życia. Autorka wygodnie podzieliła rok na jesień, zimę, wiosnę, lato i zaprosiła przedszkolaki w radosną, pełną nowych rzeczy podróż przez przyrodę.

Dzieci uczą się rozpoznawać drzewa, grzyby, owoce poznają zwierzęta i ich postępowanie uwarunkowane porami roku, czytają wiersze dobrane do omawianej tematyki, wędrują z bohaterami książki przez labirynty, kolorują obrazki związane w konkretnymi świętami. Poznają Polskę, figury geometryczne, cyfry i zasady segregacji śmieci.

W książce Małgorzaty Czyżkowskiej dzieci znajdą podstawowe wiadomości, budulec, na którym oprą wiedzę zdobywaną w kolejnych latach, wiadomości, które podane w atrakcyjny i sprawny sposób przez Autorkę mają szansę stać się tym, do czego dzieci będą się odwoływały poszerzając wiedzę i umiejętności.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Magdalena Okraska, Nie ma i nie będzie

Z dużym zainteresowaniem sięgnęłam po tę książkę, bo zanim do mnie dotarła przez sieć przetoczyła się dyskusja zwolenników i przeciwników tego, jak Magdalena Okraska o miastach opuszczonych przez dające zatrudnienie przedsiębiorstwach pisze. A jakie jest moje zdanie? Ta historia to wiele pięćdziesiątek wódki, udek kurczaka, cudzych kołder w cudzych domach (nigdy nie śpię w hotelach, śpię u bohaterów), długich rozmów i krótkich puent. To kilometry pokonane busikami, albumy rodzinne, lokalne biblioteki i lokalne mordownie. Pojechałam do nich i powiedziałam "Opowiedz mi". Tak kończy się jeden z tekstów wprowadzających do rozdziałów poświęconych poszczególnym miastom. Wraz z autorką odwiedzamy Wałbrzych, Włocławek, Będzin, Szczytno i kilka innych miejscowości, których przeszły rozwój osadzony był na istniejącym, prężnie działającym i rozwijającym się przedsiębiorstwie, a które wraz z jego likwidacją podupadły. Magdalena Okraska rozmawia zatem z mieszkańcami i tymi, którzy już owe...

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...