Przejdź do głównej zawartości

Cisza i rozmowy

W domu cisza. Cichuteńka… Koty wstały, zjadły po witamince, Sisi popatrzyła mocno zaspana jak myję zęby, Gusia zataczająca się sennością przycupnęła nad miską, po czym wróciły na swoje poduszki i zwinięciu się w kształt rogalików usnęły.

Lubię patrzeć jak śpią. Gusia dotknięta otwiera pyszczek, ziewa szeroko, zerka przez ramię i układa się by spać dalej. Sisi wydaje cichutkie „hm” jakby chciała, bym poczuła, ze docenia mój dotyk, ale teraz bardzo chce jej się spać.

Lubię do nich mówić. Ot tak sobie gadulę, o tym że wezmę ich ulubiony dzbanek z wodą, bo kwiaty trzeba podlać, a to, że Z. zaraz skończy okropne odkurzanie i będą mogły wyjść z łazienki, gdzie znalazły schronienie.

Z Sisi dyskutuję najczęściej w momentach, gdy chce wyjść na korytarz. Ona pod drzwiami „miau”, ja z pokoju „nie”. Gusia chce, żeby z nią rozmawiać, gdy się wchodzi do kuchni, a ona manifestuje potrzebę napełnienia misek wdrapując się po mojej nodze. Oprócz tego często, brana na ręce udaje groźną panterę; burczy całą sobą niby ze złości. Oczywiście są chwile, gdy przemawiam do nich moralizatorsko (choć z tym zdecydowanie lepszy jest Z.), ale i chwile, kiedy nachylam się nad śpiącymi Kociuszkami i szepczę im, że cieszę się z ich obecności w naszym życiu.

Rozmawiacie ze swoimi Kotami?

czwartek, 17 kwietnia 2008

Komentarze:

Gość: , hex162.internetdsl.tpnet.pl
2008/04/17 12:43:52
Podobno umiejętność rozmów ze zwierzętami stawia nas na najwyższym szczeblu drabiny człowieczeństwa ,niewielu dostąpiło tej umiejetności ,czujcie się wyróżnieni ,wasze kotki też:)piękna ta kotka szara!!!
hersylia810
2008/04/17 14:49:45
Oczywiście, że rozmawiam z Hesią i ona z biegiem lat jest coraz bardziej gadatliwa :-)
Gość: samanti, proxy.tvgawex.pl
2008/04/17 15:59:04
..ja też gadam ze swoimi kotami, a mam ich dwa :) Jestem teraz w domku na L4, bo za miesiąc urodzę dzidziusia, więc w domku z kotami miło spędzamy czas na pogawędkach. gdyby ktoś podsłuchał to pomyslałby,że rozmawiam z jakimiś gośćmi ( w sensie ludźmi) :). Ale co tam-nie ma tak rozumnych zwierząt jak koty i cieszę się, że je mamy :)
mbmm
2008/04/17 17:17:14
Samanti,
dziecko się socjalizuje:)

Hersylio,
ciekawe zatem, czy nasze też będą gadulić więcej za jakiś czas;)
Gość: fringilla, 213-tar-10.acn.waw.pl
2008/04/17 19:35:09
oczywiście;) a właściwie to Mufka gada ze mną-taka jest gadatliwa, że czasem nie dopuszcza do słowa!
mbmm
2008/04/17 20:08:16
fringillo,
lepszy gadający kot niż milczek:)))
nougatina
2008/04/19 13:18:33
U mnie tak samo jak u Fringilli, to Sissi nas zagaduje, przekomarza się. Zagadnięta zawsze odpowiada. Ale zauważyłam, że "rozmawia" tylko z nami. Do obcych nie przemawia, wpatruje się w nich tylko.
veanka
2008/04/19 13:19:00
Oczywiście!
A z kim mam gadzać, kiedy prawie cały dzien jestem z nimi sama w domu?
Widzę, ze Twoje koty tez "nie kochaja" pracującego odkurzacza;)))
mbmm
2008/04/19 15:04:09
Veanko,
oj nie kochają... Sisi rozpłaszcza się za pralką, a Gusia w misce stojącej na pralce;)))
Nougatino,
obcy nie zasługują na koci głos;)))

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

30 dni z książkami (1)

( źródło zdjęcia ) Tak oto przetłumaczyłam na własny użytek wyzwanie znalezione na facebooku . Nie wiem, czy owe trzydzieści dni należy traktować literalnie, jako miesiąc (i skutkiem czego powinnam pisać w ramach tego wyzwania od wczoraj), czy mogę sobie pozwolić na pewną dowolność i zacząć od dziś. Myślę jednak, że trzymanie się czegokolwiek poza listą książek na każdy dzień jest w tym wypadku nieobowiązkowe. Dzień 1 - ulubiona książka Pytania nie są łatwe i odpowiedź na nie stanowi dla mnie spore wyzwanie. Już pierwsze zmusza do prześwietlenia wszystkich życiowych wyborów książkowych i wyłonienia spośród tego, co kiedykolwiek czytałam książkę ulubioną. Analizując moje spotkania z książkami uświadomiłam sobie, że nie mam ulubionej powieści, książki popularnonaukowej, poezji, relacji podróżniczej, czy bajki dla dzieci. Jest wiele takich, które lubię; czasami tworzą serię, czasami są odrębnymi powieściami, ale wiąże je postać autora, którego cenię. Są też i takie, które poprawiają m...

William P. Young. Chata.

Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...