Przejdź do głównej zawartości

Nieustająca fascynacja

Obraz
Autor:










Sisi spędza koło choinki mnóstwo czasu.

piątek, 28 grudnia 2007

Komentarze:

aga_ata
2007/12/28 13:55:20
Choinka to rarytas:D Mój królik chyba jeszcze się nie skumał, że stoi, bo w ogóle nie zwraca na nią uwagi;p
daria_nowak
2007/12/28 21:34:31
Jak choinka sobie odejdzie, trzeba będzie kupić kotu palmę w dużej donicy;)
roman_j
2007/12/29 12:02:19
Ciekawe, czy ta fascynacja jest odwzajemniana, tzn. czy choinka też jest zafascynowana kocicą? ;)
mbmm
2007/12/29 12:59:00
Aga_ato,
a może trzeba królikowi pomóc odkryć choinkę?
Dario,
Sisi na szczęście wie, że gąszcz zieleni z choinką na czele wstępuje jak się jest w gościach. W domu roślinki dopiero próbują rosnąć.
Romanie,
myślę, że choinka odzwajemnia fascynację. Sisi stale pod nią przesiaduje, ogląda ją z bliska, buja i głaszcze jej gałązki, zdejmuje z niej obciążenie (czyt. ozdóbki). Ja na miejscu choinki zapałałabym szczerym uczuciem do kota;)))
henio75
2007/12/29 16:01:33
choinka + kot = grzmot
Pamiętam, jak w środku nocy mój rudzielec właził na choinkę.
Małpiszon koci chciał za bombkę robić.
Do tej pory widzę to przekrzywiające się stopniowo drzewko.
Nie wiadomo było, co łapać pierwsze...
:)))
jarrko
2007/12/29 17:31:04
I dlatego nie mamy choinki w tym roku :)
Mamy tylko taką malutką sztuczną, która stoi w kuchni na stole. I tak kocur już ją parę razy ściągnął łapą ;)
Gość: , gfu65.internetdsl.tpnet.pl
2007/12/30 08:15:30
wszystkim którzy mają koty fascynujące się choinkami polecam powieszenie na choince kotów wykonanych z p-apieru :)tak zrobiłam w tym roku i Sisi tylko sobie ogląda a nie zdobywa szczytu jak to robiła rok wcześniej co spowodowało ,że w drugie święto choinka zamieszkała na balkonie razem z kotem który się tam nipostrzeżenie dostał mocno przytwierdzony do pnia,śmiechu było dużo z tak zmyślnego kota:)))))))))))))cieszę się ,że choinka tak bardzo podoba się sisi:)
mbmm
2007/12/30 08:27:38
Henio75, Jarkoo i inni miłośnicy kotów:
nasza ubiegłoroczna choinka też dwukrotnie się przewróciła, oczywiście z pomocą Sisi. I nawet, jak pisze moja Mama powyżej, Sisi uczepiła się choinki podczas jej wynoszenia;)))(vide - wpisy z grudnia 2006). Myślę,że na chęć spacerowania po choince ma wpływ jedna, ważna cecha owej choinki - prawdziwość lub sztuczność tejże.
W ubiegłym roku była sztuczna i Sisul grasował po niej aż miło. W tym roku jest prawdziwa, z zapachem i kującymi igłami. I Sisi, owszem, przygląda się jej z bliska, ale już nie wchodzi.
Może to tu tkwi metoda na kontakty kota i choinki?
Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Autor:
Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...
7 komentarzy
Czytaj dalej »

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Autor:
Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...
12 komentarzy
Czytaj dalej »

William P. Young. Chata.

Autor:
Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu  Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...
38 komentarzy
Czytaj dalej »