11 marca 2009

Wojciech Kuczok. Senność.


Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Do „Senności” podchodziłam z dużą ostrożnością pomna tego, że „Gnój” mnie nie zachwycił. Pierwsze wrażenie z lektury nie było zbyt dobre – musiałam uprawiać czytelniczy bieg próbując dogonić frazy opisujące Adama, lekarza i geja. Później – albo narracja się wyciszyła, albo ja przywykłam do tempa i słowotwórstwa jakie serwuje autor.

Przekonałam się do Róży, Roberta i Adama zanurzonych we własnej samotności i łapczywie sięgających po ludzi im odpowiednich. Róża uciekająca z osamotnienia w sen, oszukiwana przez swojego Męża, budzi się do życia wraz z pojawieniem się właściwego mężczyzny. Robert oswaja samotność najsławniejszego niepiszącego pisarza obserwując widoczne z okna sutereny nogi ludzi; on po nogach rozpoznaje człowieka, jego cele, pragnienia i zamiary. Adam, zakochany w Pięknisiu, dworcowym złodzieju, jest zanurzony w odosobnieniu z racji swoich preferencji seksualnych. Samotność postaci drugoplanowych, owładniętych cyframi, sławą, fobią jest równie zajmująca jak samotność bohaterów głównych.

Podoba mi się jak Kuczok opowiada czytelnikowi świat. I znajduję w jego słowach – wbrew moim wcześniejszym obawom – nadzieję.

P.S. „(…) pięknoduchy, których życie przebiega w biblioteczne alienacji, ci, którzy programowo uprawiają intelektualny wegetarianizm i nie interesuje ich nic, co pokazane, żywią się wyłącznie tekstem, obnoszą z brakiem telewizora, pogardą dla repertuaru kin, sztuki teatralne też wolą czytać, niż oglądać, słuchają tylko ulubionej radiostacji, której ramówka poświęcona jest wyłącznie muzyce poważnej, literaturze poważnej i poważnym informacjom (…).

Chyba wiele jest we mnie pięknoducha. A w Was?

4 komentarze:

Matylda_ab pisze...

Ja "Senność" muszę przeczytać. Lubię Kuczoka, lubię jego spojrzenie na człowieka. Ale z tą definicją pięknoducha nie do końca zgodziłabym się. Bo czerpię ze świata popkultury, ale rozsądnie, wybiórczo i według własnego klucza wrażliwości.

Prowincjonalna nauczycielka pisze...

Matyldo,
myślę, że Kuczok opisał tu ortodoksyjnych intelektualnych wegetarian;)
Jest duże prawdopodobieństwo, że będę na spotkaniu autorskim z Wojciechem Kuczokiem i już się na to cieszę:)

Spojlery pisze...

Z przyjemnością przeczytam "Senność". "Gnój" spodobał mi się i choć nie zachwycił, to chciałabym zobaczyć jak wygląda Kuczok w innym wydaniu. A Twój opis jeszcze mnie do tego zachęcił. :)
Pozdrawiam!
Alex

Prowincjonalna nauczycielka pisze...

Alex,
dobrej lektury życzę:)