Wojciech Kuczok. Senność.

Wydane przez

Wydawnictwo W.A.B.

Do „Senności” podchodziłam z dużą ostrożnością pomna tego, że „Gnój” mnie nie zachwycił. Pierwsze wrażenie z lektury nie było zbyt dobre – musiałam uprawiać czytelniczy bieg próbując dogonić frazy opisujące Adama, lekarza i geja. Później – albo narracja się wyciszyła, albo ja przywykłam do tempa i słowotwórstwa jakie serwuje autor.

Przekonałam się do Róży, Roberta i Adama zanurzonych we własnej samotności i łapczywie sięgających po ludzi im odpowiednich. Róża uciekająca z osamotnienia w sen, oszukiwana przez swojego Męża, budzi się do życia wraz z pojawieniem się właściwego mężczyzny. Robert oswaja samotność najsławniejszego niepiszącego pisarza obserwując widoczne z okna sutereny nogi ludzi; on po nogach rozpoznaje człowieka, jego cele, pragnienia i zamiary. Adam, zakochany w Pięknisiu, dworcowym złodzieju, jest zanurzony w odosobnieniu z racji swoich preferencji seksualnych. Samotność postaci drugoplanowych, owładniętych cyframi, sławą, fobią jest równie zajmująca jak samotność bohaterów głównych.

Podoba mi się jak Kuczok opowiada czytelnikowi świat. I znajduję w jego słowach – wbrew moim wcześniejszym obawom – nadzieję.

P.S. „(…) pięknoduchy, których życie przebiega w biblioteczne alienacji, ci, którzy programowo uprawiają intelektualny wegetarianizm i nie interesuje ich nic, co pokazane, żywią się wyłącznie tekstem, obnoszą z brakiem telewizora, pogardą dla repertuaru kin, sztuki teatralne też wolą czytać, niż oglądać, słuchają tylko ulubionej radiostacji, której ramówka poświęcona jest wyłącznie muzyce poważnej, literaturze poważnej i poważnym informacjom (…).

Chyba wiele jest we mnie pięknoducha. A w Was?