Janusz Korwin-Mikke i jego felietony

Wydane przez
Wydawnictwo Red Horse

W swoich felietonach zamieszczonych w książkach "Nerwy puściły czyli kupa wariatów" oraz "Kto tu dymi", podobnie zresztą jak w tomie z tej samej serii zatytułowanym "Wolność do trzymania za mordę", Janusz Korwin-Mikke przede wszystkim demaskuje. Co demaskuje? Otóż demaskuje zabobony, które, według niego, są niestety cechą charakterystyczną XX wieku, wieku, który powoli kończy się, przy czym data 1 stycznia 2001 roku nie stanowi cezury i nie wyznacza początku wieku XXI. Wiek XXI dopiero nadejdzie i jest już blisko.

JKM demaskuje zabobony przejawiające się w myśleniu ludzi, których nie stać na samodzielną refleksję, którzy przyjmują papkę podawaną w środkach masowego przekazu, głównie w telewizji, papkę tę trawią, papką tą myślą i papką tą mówią. Dobitnie pokazuje to ten fragment "Kto tu dymi":

Gdy Państwo czytacie, że jakieś państwo podjęło działania represyjne lub gdzieś pojawiły się represje, to odczuwacie głęboką niechęć, nieprawdaż? Odczuwacie. A dlaczego ją odczuwacie? Dlatego, że w państwie socjalistycznym, a może nawet w myślącym socjalistycznie społeczeństwie zostaliście tak po prostu WYTRESOWANI. Tak samo, jak pies Pawłowa, któremu ślinka ciekła na dźwięk dzwonka, tak w Was zbiera oburzenie, że gdzieś są represje.

Jest to efekt starannej tresury: w szkole i - przede wszystkim - w telewizji.

W tym miejscu może ktoś zapytać o to, czy represje mogą w ogóle być dobre, ale po odpowiedź odsyłam do książki.

Teksty Janusza Korwin-Mikkego są znakomicie napisane, bije z nich dużą erudycja autora, łatwość docierania do istoty rzeczy, ale dla mnie JKM jest przede wszystkim Wielkim Demaskatorem.

Komentarze

Anonimowy pisze…

Good good good......

czwartek, listopada 06, 2008

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Czytaj dalej »

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...

Czytaj dalej »

William P. Young. Chata.

Wydane przez Wydawnictwo Nowa Proza Od godziny krążę po domu zastanawiając się jakimi słowami przedstawić Wam "Chatę" tak, by nie uderzyć w nadmierny sentymentalizm i by - z drugiej strony - nie skrzywdzić powieści chłodnym, beznamiętnym opisem. Mackenzie Allen Phillips ma troje cudownych dzieci i niemniej cudowną żonę. Umiarkowanie wierzy w Boga, nienawidzi swojego ojca, jest lubiany i ma przyjaciół. Ostatni weekend wakacji postanawia spędzić z dziećmi nad jeziorem Wallowa. W dniu powrotu do domu dwoje starszych zdecydowało się popływać kajakiem i przewróciło się. Mackenzie wskoczył do wody, by ratować dzieci, podczas gdy mała Missy została przy biwakowym stole kolorując książeczkę. Gdy mężczyzna z dziećmi wyszedł z wody, Missy nie było. Poszukiwania, w które włączyła się policja i wszyscy biwakujący, dały straszny rezultat - dziewczynka padła ofiarą seryjnego zabójcy. W życiu Mackenziego zapanował Wielki Smutek. A list, który dostał, tylko go rozwścieczył. List ...

Czytaj dalej »

Prowincjonalna nauczycielka

Szukaj na tym blogu