Nazajutrze...

Obiecuję sobie przy pisaniu notki, że kolejny wpis uczynię nazajutrz. Ale jakoś te nazajutrze mi się rozciąga i piszę nie tak często jak bym chciała...

Sisulka jakby schudła. Buzię ma smuklejszą, cała w sobie też jakaś taka szczuplejsza, tylko fałda jej smętnie zwisa. Niby tusza nigdy nie przeszkadzała jej w skoczności, ale teraz miewa chwile prawdziwie dynamiczne. Rytuał powitalny wciąż pielęgnujemy. I w nocy śpi ze mną właśnie Sisulek.

Gusia miała wczoraj dzień obrażalski. Wskoczyła mi na kolana, ułożyła się w kółeczko, a jak chciałam ją - jak zwykle w takich sytuacjach - głaskać po ogonie to zostałam karcąco pacnięta łapką i gniewnie oburczana. Królewna się ułożyła, ale nie życzy sobie poufałości. Dość tego, że za legowisko wybrała moje nogi, to powinno mnie zadowolić.

Nusia rozwija zdolności. Albo nazwiemy to grą w szachy albo złodziejstwem - jak kto woli. Zaczaja się w pobliżu szachownicy i korzystając z nieuwagi Z. zabiera mu szachy. Biegnie z nimi do sypialni i uprawia własną, według wymyślonych przez siebie zasad grę. Dobrze, że nie biegnie od razu do skrytki, bo jeszcze jej nie odkryliśmy.

Zdjęcia:

- konfuguracje jedzeniowe

- konfiguracje sypialne

- Nusia się czająca.

I jeszcze prośba o poradę: Nisia liże. Torbę papierową, kapę, poduszkę, szalik. Czegoś jej brak? Łzawią jej oczki, szczególnie jak się naje odchodzi od miseczki cała zapłakana. To powód do zmartwienia, czy konsekwencja chorób z wczesnego dzieciństwa?