Carlos Ruiz Zafon. Cień wiatru.

Wydane przez

Wydawnictwo Muza

W „Cień wiatru” wpada się od pierwszych przeczytanych słów:

Wyrastałem pośród książek, zaprzyjaźniając się z niewidzialnymi postaciami żyjącymi na rozsypujących się w proch stronach , których kolor mam do tej pory na palcach.

Przekładanie kolejnych stron, powoduje wzrastającą konieczność zasycenia się słowami hiszpańskiego pisarza. Barcelona, która po lekturze tej powieści jawi mi się jako miasto we mgle i o zmroku, kusi, przywabia i obiecuje. Gorączka słów, stronic, ksiąg ogarnia chyba każdego bibliofila, a myśli o odwiedzinach na Cmentarzu Zapomnianych Książek i o tym, że na każdego z nas czeka tam jedyna, najważniejsza książka, powodują, że nie chce się opuszczać kart powieści.

Obydwie wydane u nas książki Carlosa Riuza Zafona stanowią część trylogii (jak słusznie zauważył Quaffery - tetralogii). Ostatnie wydarzenia w „Cieniu wiatru” zaszły w 1956 roku. Ciekawa jestem w jaki czas i jaką przestrzeń zaprosi nas autor w kolejnej powieści…