Przejdź do głównej zawartości

Virginia Woolf. Niebieska zasłona.


Wydane przez
Wydawnictwo Znak

Przyznaję, Pani Dalloway była dla mnie niestrawna. Nie umiałem docenić subtelnych rozważań głównej bohaterki… Ale dziś nie o tym. Dziś o opowiadaniu jakie Virginia Woolf napisała dla dzieci. W książce znajdujemy taką informację:

Opowiastka o niani Lugton została znaleziona między stronami oryginalnego maszynopisu powieści Virginii Woolf „Pani Dolloway” Tekst powstał najprawdopodobniej w jesieni 1924 roku, ale nie został opublikowany aż do roku 1965, kiedy to znalazł się w zbiorze opowiadań pisarki. Leonard Woolf podaje, że jego żona napisała tę historyjkę dla swojej bratanicy, Ann Stephen, która przyjechała do niej z wizytą.

„Niebieska zasłona” to opowieść długością odpowiednia na jeden wieczór, ot taka jaka można dziecku przeczytać lub powiedzieć w ciągu jednego dnia. Treść już nam się w tym jednym dniu nie zmieści. W opowieści tej dostrzegamy nianię Lugton, która siedząc na wygodnym fotelu obszywa w dłoniach długi pas materiału – powstaną z niego zasłony. Ale niania, starszawa pani, zasypia przy swojej pracy i wówczas okazuje się, że postacie namalowane na materiale żyją. Odczekują, by usłyszeć piąte chrapnięcie niani i wyzwalają się z tkaninowej niewoli.

Zastanawialiście się w dzieciństwie, czy Wasze zabawki lub bohaterowie z Waszych książek ożywają, gdy nie spoglądacie na nie? To pytanie nie tylko dzieci, również filozofów. Virginia Woolf udanie połączyła i zaspokoiła ciekawość, podpowiadając nam rozwiązanie. I zrobiła to na tyle sugestywnie, że już nigdy nie kupię materiału, na którym będą namalowane zwierzęta.

Komentarze

Anonimowy pisze…
nie wiedziałam o tej "Niebieskiej zasłonie", ale koniecznie chcę czytać:)
akurat zaczęłam czytać "Między aktami"...
"Pani Dalloway" też mnie nie porwała, ale "Do latarni morskiej" i "Fale"..
tak, sczytałam dwa egzemplarze "Fal", co mi się przy niczym nie zdarzyło...
zaglądam do Ciebie po różne natchnienia,
swoją biblioteczkę jakoś z przyzwyczajenia trzymam na onecie...
pozdrawiam:)
Monika Badowska pisze…
Signe,
bo to nowinka:) Taka przedświąteczna:)
Zachęcasz do "Fal"? Cóż pomyślę...
Pozdrawiam:)

Popularne posty z tego bloga

Magdalena Okraska, Nie ma i nie będzie

Z dużym zainteresowaniem sięgnęłam po tę książkę, bo zanim do mnie dotarła przez sieć przetoczyła się dyskusja zwolenników i przeciwników tego, jak Magdalena Okraska o miastach opuszczonych przez dające zatrudnienie przedsiębiorstwach pisze. A jakie jest moje zdanie? Ta historia to wiele pięćdziesiątek wódki, udek kurczaka, cudzych kołder w cudzych domach (nigdy nie śpię w hotelach, śpię u bohaterów), długich rozmów i krótkich puent. To kilometry pokonane busikami, albumy rodzinne, lokalne biblioteki i lokalne mordownie. Pojechałam do nich i powiedziałam "Opowiedz mi". Tak kończy się jeden z tekstów wprowadzających do rozdziałów poświęconych poszczególnym miastom. Wraz z autorką odwiedzamy Wałbrzych, Włocławek, Będzin, Szczytno i kilka innych miejscowości, których przeszły rozwój osadzony był na istniejącym, prężnie działającym i rozwijającym się przedsiębiorstwie, a które wraz z jego likwidacją podupadły. Magdalena Okraska rozmawia zatem z mieszkańcami i tymi, którzy już owe...

Spacer po Sudetach, czyli kilka słów podsumowania.

Wyruszyłam ze Świeradowa Zdroju i z każdym krokiem oddalającym mnie od centrum i hałasu dobiegającego z okolicznych budów czułam się coraz lepiej. Cisza i pustka to zdecydowanie przestrzeń mi sprzyjająca. Oczy mi ciągnęło do błyszczących kamieni pod nogami, a całą sobą dostrajalam się do otaczającego mnie lasu. Im głębiej w Izery, tym więcej rowerzystów, ale urok Hali Izerskiej i obserwacja ludzi zajadających się popisowym daniem Chatki Górzystów nastrajały mnie bardzo pozytywnie. Gdy przy Stacji Turystycznej Orle okazało się, że będę spała w starym drewnianym domu, sama w wieloosobowym pokoju, uśmiechnęłam się szeroko. Obejrzałam wystawę, zjadłam niezbyt ciepłą acz smaczną zupę i zakończyłam długi dzień. Dzień kolejny okazał się być jeszcze dłuższy. W Jakuszycach o moje dobre nastawienie zadbała kawa w hotelowej restauracji i piękna droga przez las tuż za Jakuszycami. Karkonoski Park Narodowy rozpoczął się kaskada wodną, przy której można przycupnąć, by kupić bilet. Chwilę...

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...