Terry Pratchett. Zimistrz.

Wydane przez
Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Gdy przeczytałam już „Zimistrza” i sięgnęłam do Wiki, by poczytać, cóż o tej książce Pratchetta napisano, dowiedziałam się, że jest to trzeci utwór opowiadający o Tiffany Obolałej. Nieco mnie to zafrapowało (lubię czytać po kolei), ale nie wpłynęło to jakoś specjalnie na moje – do tej książki – upodobanie.

Tiffany ma 13 lat i jest czarownicą. Uczy się u Pani Spisek i choć starsza czarownica (stutrzynastoletnia) o wielu rzeczach dziewczynie komunikuje, jeszcze więcej jest tych, wiedzę o których Tiffany zdobywa sama, czasami w dość nieprzewidywalny sposób.

Taniec morris jakiego czarownice są świadkami jest powitaniem Zimy. Tiffany daje ponieść się stopom i nagle znajduje się w miejscu w jakim z pewnością znajdować się nie powinna – w kręgu Zimy tańczącego z Latem. Przez swoje wtargnięcie dziewczyna zaburza Opowieść, czy jakbyśmy mogli określić – Legendę. Aby uchronić ziemię przed zmarzliną i wieczną zimą młoda czarownica musi znaleźć sposób na przywrócenie Opowieści jej toku. Co nie jest łatwe, tym bardziej, że atencja jaką Zimistrz okazuje dziewczynie bardzo jej się podoba.

Książki Terry’ego Pratchett’a sa dla mnie kopalnią wątków, odniesień, mitów, a jednocześnie doskonałym komentarzem do otaczającej nas rzeczywistości. Trafiłam na pisanie Pratchetta bardzo późno i choć mogłabym się okopać w domu z większością jego utworów, by przeczytać je, jak należy, we właściwej kolejności i od razu, nie robię tego z jednego powodu – lubię dawkować sobie przyjemność spotykania się z tym autorem, by owych spotkań nie zabrakło mi zbyt wcześnie.