Przejdź do głównej zawartości

Wprawki teatralne

Dziś odegrałyśmy taką oto scenkę. Pełną improwizacji:
Sisi: miauczy, drapie pazurkami o szybę.
Ja: nawołuję bezskutecznie i wstaję.
S. na widok mnie wstającej zbiega z parapetu i idzie pół kroku przede mną do kuchni. Minę ma pod tytułem "oj, ja głodna, wygłodzona kotka z pustą miską".
Wchodzimy do kuchni. Miska okazuje się nie być pusta. Okazuje się być pełna.
J.: I co kłamiesz? Przecież masz w misce.
S. Siada jak wcielona gracja i robi minę - Oj, pomińmy ten drobiazg. Co mi TERAZ zaproponujesz?
J.: Zaproponowałam serek. I wróciłam spać, gdyż ćwiczenia tetralne uprawiałyśmy o 4:47.

piątek, 26 października 2007

Komentarze:

nougatina1
2007/10/28 06:58:48
Oj, jak ja dobrze znam minkę pod tym tytułem ;) Koty chyba uwielbiają tę sztukę teatralną ;)
Staramy się być konsekwentni i zdecydowanie odmawiamy postawienia drugiej miski, kiedy pierwsza wciąż nie wylizana. Pokazujemy sugestywnie resztki i prosimy o dokończenie. Sissi oczywiście przy nas nie je - na to nie pozwala jej godność. Za to kiedy przenosimy się w inne rejony mieszkania, zjada szybciutko, po czym przychodzi do nas z miną: "Jakiś obcy kot zjadł, a ja dalej jestem głodna".
mbmm
2007/10/28 07:59:29
W środku nocy nie ma we mnie żadnej myśli o byciu konsekwentną. Marzę tylko o powrocie pod kołdrę;)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Pożegnanie

Od kilku dni zbieram się, by napisać o odejściu Amber. Jest mi trudno, odpycham ten czas, ale uznałam, że to będzie sposób na pewnego rodzaju domknięcie - tak mi bardzo potrzebne. Amber zamieszkała z nami 25 lipca 2019 roku. Wypatrzyłam ją na FB schroniska w Tomaszowie Mazowieckim, pojechaliśmy na wizytę zapoznawczą, a kilka dni później - już po nią. Ułożona w bagażniku na wygodnym materacu, przeczołgała się na tylne siedzenie i ułożyła na moich kolanach. Tak dojechaliśmy do domu. O początkach wspólnego życia przeczytacie TUTAJ  i TUTAJ . Gdy już nieco okrzepliśmy w codzienności z psem, a Amber - z ludźmi i kotami, pojawił się pomysł na wspólny jesienny wyjazd w Beskid Niski. Zanim to jednak się stało psica miała atak padaczki, co spowodowało, że wyjazd odwołaliśmy, wdrożyliśmy leczenie i od nowa zaczęliśmy oswajać z nami i wspólnym życiem zdezorientowanego chorobą psa. Udało się ustabilizować zawirowania zdrowotne i wówczas zaczęliśmy się cieszyć sobą wzajemnie już na 100%. Dopier...

Wygrywajka

Dziś, w dniu moich urodzin, do wygrania dwie książki: Książkę  Marcina Wrońskiego udostępnił KDC , książkę  Danuty Noszczyńskiej -  SELKAR , za co bardzo dziękuję:) Proszę w komentarzu zostawić wiadomość zawierającą tytuł książki, w losowaniu której chcecie wziąć udział. Losowanie odbędzie się w niedzielę o 8:00. Zapraszam serdecznie:) *   *   * WYLOSOWANO :-D Officium Secretum. Pies Pański. Mogło być gorzej Gratuluję i proszę o kontakt na m1b1m1m@gmail.com :)

Daphne Du Maurier. Rebeka

Gdybym była damą w kapeluszu pijącą z przyjaciółką herbatę na tarasie w letnie popołudnie powiedziałabym o ksiażce: "Jakie to angielskie...". Młoda dziewczyna, podróżująca ze starszą, zgryźliwą, ciekawską kobietą dociera do Monte Carlo, gdzie poznaje zamożnego Maxima de Wintera, właściciela uroczej posiadłości Manderley, owdowiałego przed niespełna rokiem. Gdy starsza pani choruje, Maxim zaczyna opiekować się dziewczyną, a w dniu, w którym obie panie zamierzaja opuścić Monte Carlo, prosi ją o rękę. Młoda pani de Winter ma kłopoty z aklimatyzacją w nowym miejscu, wśród nowych ludzi, w nowej roli. Nie pomaga jej w tym zarządzająca domem niania pierwszej, tragicznie zmarłej, pani de Winter. Mąż nie dostrzega rozterek żony, wciąż walczy z upiorami przeszłości. Gdy dziewczynę ogarnia zniechęcenie i przekonanie, że ona nigdy nie dorówna Rebece, którą zachwycaja się wszyscy, pewnien splot okoliczności ukazuje jej zupełnie inne oblicze pierwszej pani de Winter. Ta wiedza wzmacnia ją ...